KÜLTÜR SANAT, BİRAZ DA HAYAT

!f İstanbul'da Arka Bahçe, Ev ve Yol'a dikkat!

2012-02-15T21:28:00.001+02:00

!f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, 11 yaşına girdi. Ne çabuk geçiyor yıllar ama!

Filmleri çoktan seçtim, buraya koymayı ihmal ettim. Basın için hazırlanan kartlarımızla bu sene bakalım film izleyebilecek miyim! Bilmeyenler için kartı anlatayım, 5 filmi izleme hakkımız var ama son 20 dakika içerisinde salonda yer kalırsa! Şahane değil mi?

Dolayısıyla geçen yıllarda birkaç denemem hüsranla sonuçlandı. Ne de olsa iyi filmlere yer kalmıyor! Bu deneyimleri yaşayan Nihan, kesinlikle görmek istediği filmlerin biletlerini aldı ve diğerlerinde de azimle şansını deneyecek.

Listem aşağıda ve özellikle Arka Bahçe, Ev ve Yol kategorilerindeki filmler dikkate alınmalı!

Keşif

Kapıları,Pencereleri Açalım

Hit Filmler

!f Müzik Filmleri

Ailecek

Fantastik Filmler

Kara GökkuşağınınÖtesi

Arka Bahçe

Ev Gibisi Yok:Bir Seçki

Yol

Anahtar Deliği

Çocuk Masalları

Bir Gecelik

ACID 20. Yılını Kutluyor

Unutmadan Önce

Curling

Filmlerin yanında festival çok hareketli. Detaylı programa buradan bakabilirsiniz: http://www.ifistanbul.com/tr/

Dali’yle uzun bir yolculuk

2012-02-15T14:14:00.000+02:00

Delimi dahi mi tartışıladursun, onun eserleri hiçbir zamangüncelliğini yitirmeyecek. Dali Sergisi, 26 Şubat’a kadar MimarSinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Tophane-i Amire binasında…

Birfilmin ya da şarkınıniçinde yolculuğa çıkmak kolay da, bunu bir sanat eserindedeneyimlemek çok zor ama çok farklı. Bahsi geçen Dali’nin bireseriyse gözlerinizi esere diker dikmez yolculuk başlıyor.

Tophane-iAmire’den içeri adım attığınızda siziyüksek tavanlı, ihtişamlı bir tarih karşılıyor. Buçıtırtınızın bile yankılandığı alanda Dali’nin dünyasındagezinmeye başladığınızda kafanızda sorular şekilleniyor. Osoru işaretleri gezintiye çıktıktan sonra yerini, her eser önündefarklı bir hikayeye bırakıyor. 23 yaşında ilk sergisini açanDali, bize eserleriyle bir insanlık dersi veriyor.

“İlahiKomedya”, “Sürrealizm İzleri” ve “Gala İle Akşam Yemeği”adlı üç başlık altında toplanan eserler, Sürrealizm İzleriile başlıyor. Dokuztane renkli basım litografinin yer aldığı bu eserler 1971 yılındaParis’te yapılmış. Sürrealizm kavramını bize öğreten Dali,bu eserlerinde bizi gerçek ve hayal arasına bırakıyor. Hatta çoğuzaman kelebek kafalarla, sürreal saatlerle ironik bir duruşsergiler. Bu sarkastik tavrıyla da bize hayalden eğlenceli evleryaratır. Bu bölümde yer alan koltuk değnekleri, saatler,kelebekler, Gala ve Dali’nin kendisi sanatsal yoluna ışık tutanen önemli semboller olarak görülüyor.

Sergi,Tophane-i Amire’nin atmosferiyle öyle bütünleşmiş ki, kendimieserlerin içinde gibi hissettiğim oluyor. Fotoğraf karesi gibiçizilen resimlerde, insanlığın hala daha devam eden kavgasınıgörüyoruz. Birbirini yiyen koca cüsseli insanlar ve onlarıizleyen küçük insanlar… Ağaçların birbirini yok ettiğidünyalar…

Eserlerdeadalete inanma ve hep kötülüklerin eleştirildiğini görüyoruz.Her ne kadar bunu bir ironiyle de yapsa öyle iyi dokundurmalarlayapıyor ki, bir gülümseme yayılıyor yüzümüze. Freud’unbilinçaltı dışavurum yazılarından da etkilendiği bilinen Dali,20. yüzyılın en önemli ikonlarından biri.

İtalyanedebiyatının önemli eseri Dante’nin İlahi Komedya’sı,Dali’ye ilham olan eserlerden biri. Dali, İlahi Komedya’yıtamamen sürrealist bakış açısıyla yorumluyor. Dali’nin en çokeserinin yer aldığı bu koleksiyon, onun sanatsal gelişiminin de bir özeti olarak görülüyor.

Dali’ninGala ile Akşam Yemeği, bol renkli ve bol yemek görüntüleriiçeren tablolarda iştah açıyor. Bu albenili eserlerin bu kadarbaşarılı olmasının etkenlerinden biri, Dali’nin küçükkenaşçı olmak istemesi olabilir. Gastro-estetik hikayelerin bir arayageldiği bu seride, Dali aç kalan sanatçıya vurgu yapar amaaslında tutkuyla yaptığı işinin onu nasıl bir hazasürüklediğini betimler.

InArtisve Kült işbirliğinin ürünü olan Dali Sergisi’ni 26 Şubat’akadar her gün 19:00’a kadar ziyaret edebilirsiniz.

Bu yazının bir kısmı Touch İstanbul Şubat sayısında yayınlanmıştır.

Sevdicekle İstanbul gezmelerine öneriler

2012-02-13T18:12:00.000+02:00

Fotoğraf: Özgün Uçar

Sevgililer Günü ile ilgili TimeOut İstanbul için İstanbul'da son romantik kalan bir erkek üzerinden bir derleme yapmam istenmişti. Ben de bunun üzerine İstanbul gibi 'aslında' büyülü bir şehirde sevdiceklere sahici öneriler içeren bir yazı yazmıştım. Bu ay TimeOut'ta bu önerilerin bazılarının yer aldığı bir yazı yayınlandı ama içeriği biraz değişti, öyle de güzel oldu. Ama hazırladığım bu yazı da es geçilmesin istedim ve buraya koydum. Bir bakın bakalım...

Herfırsatta sevgilisine aşkını itiraf eden ve onun mutlu olmasıiçin her şeyi yapan bir romantik. Yitirdiğimizi sandığımızduygusal bir erkek ve İstanbul’da yapacağı gönülçelenSevgililer Günü planlarıyla karşınızda…

Gerçekbir aşık sevgilisiylegerçekten romantik bir Sevgililer Günü yaşamak istiyorsaklişelerden uzak, sahici planlar yapmak için kafa yorar. Hep aynıyerlerde yenen yemekler ya da gidilen aslında ‘sıradan’mekanlar… Bunun neresi farklı? Hâlâ var olduğunu düşündüğümüzbu romantik kahramanımız, İstanbul’da sevgilisine unutamayacağıbir gün yaşatmak için bu listeye mutlaka göz atmalı!

Onakart alın veya atın!

Enson ne zaman bir karta güzel sözcükler yazdınız ve onupostaladınız? Hadi postalama da olmasın, bir kart aldınız mıyakın zamanda sevdiğinize? Şimdi çok da geçmişe değil bir 10yıl öncesine gidiyoruz ve içine yüreğinizden geçenkelimeleri yazacağınız bir kart gönderme-verme operasyonunagirişiyoruz.

Orijinalkart durakları ise şöyle:

NişantaşıPaperie: Burada kendi tasarım kartınızı yaratabilir ya da varolan birbirinden güzel kartlardan bir tane edinebilirsiniz.

ParisPostası: Paris Postası, Sevgililer Günü’nde çiftlerin ayrıkalmasına dayanamamış ve sevgilisine Paris’ten posta göndermekisteyenler için müthiş bir fikir geliştirmiş. Kartınızıbeğenin, notunuzu yazın ve sevgilinizi mutluluktan uçuracak kartıpostaya verin! www.parispostasi.com

Şarkılarınızıplakta dinleyin!

Müziğihâlâ en kaliteli dinleyebildiğimiz plaklar iyi var! Sevgilinizlebirlikte sizin için anlamı olan şarkıları bir plaktan dinlemeninkeyfi bir başka olabilir. Şehirhayatının o tuhaf melodisinde kurtulup önce Cihangir’deki Opus3A’dan en beğendiğiniz albümleri alıyorsunuz, sonra doğru eve,sevgilinizle zamanda yolculuğa çıkmaya…

Hemromantik hem nostaljik!

Geçmişeve hatta tarihe fazla bağlıysanız, padişah ve sultan kılığınagirip bir anı fotoğrafı çektirmektam size göre! Galata’da bulunan Nostaljik Giy Çek FotoğrafStüdyosu’nda, tarihin tozlu raflarından ödünç aldığınızkıyafetlerle çeşitli zamanlara gidip çeşitli sıfatlarabürünebilirsiniz… Saraylı bir hanımefendi ve hanedanın yüksekrütbeli paşasının hikayesi görülmeye değer!

http://giycek.com/tr/tr.html

Fotoalbüme evet!

Evlenmedenönce de fotoğraflarınızı şık bir albümde toplamak hoşolabilir. Hatta birlikte olmaya başladığınız günden itibarenfotoğraflarınızla bir hikaye yaratabilirsiniz. Bir düşünsenize,bu çağda yığınla fotoğrafımız bilgisayarın ya da harddiskinücra köşelerinde unutulup gidiyor. Lukapu, daima elinizin altındaolacak ve hikayenizin yer aldığı bir fotoğraf kitap yapmanıziçin size fırsat sunuyor. Üç adımda fotoğraf kitabınızıyaratabiliyorsunuz.Bunun için Lukapu Designer programını bilgisayarınızakuruyorsunuz ve fotoğraf kitabınızda yer almasını istediğinizfotoğraflarınızı seçiyorsunuz. Aşkınız görsel bir kitabadönüşsün! http://lukapu.com/tr

Eskişarkılar, eski aşklar

70’lerinensevilen şarkıları, hiçbir zaman eskimeyecek ve bize hep aşkıhatırlatacak. O dönemin en ünlü şarkılarının bir arayatoplandığı ve 1970’li yılların İstanbul’unda geçen ‘BizimŞarkımız’ isimli müzikal, Sevgililer Günü’nden birkaç günsonra 19 Şubat’ta sahnelenmeye başlayacak. Kürşat Başar’ınsenaryosunu yazdığı oyun, unutulmayacak bir aşk hikayesini konualıyor. oyunun başrollerindeyse, Yeşim Salkım, ArasBerkay Özideş, Erhan Yazıcıoğlu, Tülay Özer, Hale Caneroğlu,Buket Dereoğlu, Ziya Kürküt, Orhan Aydın bulunuyor. Tiyatro,müzik ve aşk temalarında geçen “Bizim Şarkımız”, ZeynepTalu’nun ilk yapımcılık denemesi. Ayrıca oyunun yönetmeni deusta isim Mehmet Ergen. Geçmişin en güzel şarkılarıyla iyivakit geçirmek için farklı bir hediye olabilir.

Pazarve Pazartesi günleri İstanbul İSOV Sakıp Sabancı KonferansSalonu,Zeytinoğlu Cad. Necati Cumalı Sok. No: 24 Etiler 0212 351 49 18

Şiirdinleyin, şarkılar söyleyin

Aşkvarsa şiir de vardır. Şiir deyince de akla ilk gelen şairlerdenbiridir Ahmet Selçuk İlkan. Fish of North’ta Sevgililer Günü’neözel “Şiirlerden Şarkılara Ahmet Selçuk İlkan” ile romantikbir akşam geçirmek için rezervasyon yaptırmalı.www.fishofnorth.com

AşkınTarihi’ni yazın

Dahaçok aşkın tarihiyle değil de aşkla ilgiliyiz. Niye bununtarihini şimdiye kadar merak etmedik ki? Biz neden merak etmedikdiye düşünürken Bilgi Üniversitesi, Aşkın Tarihi adında birsertifika programı açtı bile! Eski Mısır’dan günümüze aşkınserüveninin anlatılacağı program 25 Şubat’ta başlıyor.Mezopotamya,Mısır ve Yunan’da Platonik Aşk kavramından, Leyla ile Mecnun’a,Casanova ve Sürekli Aşk’tan, Aşk Evliliklerine uzanan farklıkonu başlıkları yer alıyor. Geçmişten günümüze farklıçağların ve toplumların aşka bakışını inceleyen programakonu başlığına göre çeşitli akademisyenler de konuşmacıolarak katılacak. Ders isimleri sahiden ilgi çekici: Hayalkırıklıkları ve Tehlikeli ilişkiler, Aşka ömür biçmek,Kavuşamayan aşıklar: Romeo ve Jülyet, İmkansız Aşklar.www.bilgi.edu.tr

Aşkınızıdoğaya bırakın

AnadoluYakası’nda bulunan bu botanik bahçenin hikayesi tam sevgilileregöre… Ali Nihat Gökyiğit, eşi Nezahat Gökyiğit’ikaybettikten sonra onun adına hatıra parkı oluşturmak amacıylakurmuş burayı. Yola, bir hatıra parkı kurmak amacıyla çıkmışama daha sonra planlar değişmiş. Gökyiğit, 32 hektarlık parkalanına tahminen 50 bin ağaç ve çalı dikmiş. 2002 yılındaziyarete açılan park, Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi olmuş.Anadolu Yakası’nda, Atatürk ve Fatih Sultan Mehmet köprülerindengelen otoyollarla, Ankara yolunun birleştiği kavşakta bulunan bubotanik bahçe, İstanbul’a yüzde 12 oranında yeşil alansağlamasıyla İstanbullular için nefes alma noktası halinegelmiş. http://www.ngbb.org.tr/tr/

Burgazada’yadoğru

Planlarhep şehir içinde yapılmak zorunda değil elbette. İstanbul’ayakın birçok noktada, unutamayacağınız hatıralarınız daolmalı. Hava şartları elverirse Burgazada’ya doğru yolalabilirsiniz. El ele Kalpazankaya’ya yürüyüp bir balıkrestoranında rakı-balık yapmak en sade kutlamalardan biriolabilir.

Kumsaldayürüyüş

İstanbul’unkuytu köşelerinde hiç de kolay kolay hayal edemeyeceğiniz yerlervar. Bunlardan biri de Sarıyer’den geçerek ulaşabileceğinizUzunya, önünde uzanan kumsalla sizi uzak diyarla gitmişsiniz gibihissettirecek. Şömineli balık restoranında yemeğinizi yediktensonra, önünde uzanan uzun kumsalında bir yürüyüşyapabilirsiniz.

AgathaChristie odasında bir gece

Ünlüpolisiye yazarı Agatha Christie, 1926 ve 1932 yılları arasındaçok kez Pera Palace Hotel’de konaklamış. Yazarın birçokromanını, 411 numaralı odasında yazdığı söylenir.http://www.perapalace.com/tr-TR/anasayfa/1.aspx

Filmkaresine buyurun

Türksinemasının önemli yönetmeni Fatih Akın’ın filmleri sayesindeBüyük Londra Oteli’ne aşinalığımız büyük. İstanbul’unen romantik otellerinden sayabileceğimiz Büyük Londra Oteli,ihtişamıyla Sevgililer Günü için erken rezervasyon yaptırmakşartıyla

SevgiliyeŞarkılar

AvrupaYakası’ndan Anadolu’ya geçmek vapur sefasıyla güzelleşir.Kadıköy’e vardığınızda önce Baylan’da bir mola verip kupgriye yiyin sonra da 20.00’de Süreyya Operası’nda başlayacak“Sevgiliye Şarkılar” konserine uğrayabilirsiniz.http://www.sureyyaoperasi.org/

Çiçeksizolmaz

Kadınlarçiçek sever. Çiçek bir incelik göstergesidir onlara göre.Eminönü’nde bulunan Çiçek Pazarı’na gittiğinizde öncekuşlara biraz yem verebilir sonra kendinizi renk cümbüşü içineatabilirsiniz. Saksı çiçeği ya da koca bir buket çiçek,sevgilinizi Sevgililer Günü’nde mutlu edecek minik ama etkili biröneri.

Atillaİlhan şiirleri eşliğinde

Pastanelerözeldir, bu çağda pek yaşayamasak da eskiden sevgililer sık sıkpastanede buluşur, dostlar sohbetini orada edermiş. Hâlâ bu anıyıyaşatmak için çaba gösteren bazı pastaneler var. Bunlardan biride Taksim Divan Otel içinde yer alan Divan Pastanesi. Attila İlhan,uzun yıllar şiirlerini bu pastanede tek bir masada yazmış. Bumasada oturup sevgilinizle yemek yiyip, bir şeyler içerken Attilaİlhan şiirleri de okumak herhalde unutulmayacak bir anı olur.http://www.divanpastaneleri.com.tr/

Seri katiller sahnede!

2012-02-12T18:49:00.001+02:00

Pragma, tarihin en acımasız seri katillerini bir hücrede buluşturuponları yüzleştiriyor.

Kan ter içinde salona adımattığımda, oyunu nereden izlemeye başlayacağımı şaşırdım. Ortada cam bir fanus,içinde bir cansız-dört canlı beden ve çevresini saran biz seyirciler vardık.

Tarihin en önemli beş serikatilinin; Albert Fish, Andrei Chikatilo, Richard Ramirez, Ted Bundy ve CharlesManson’ın buluştuğu bir cam fanus bu.Hiçbir çıkış, kaçış yolu yok. Farklı dönemlerin seri katilleri aynı dönemde,aynı anda, aynı yerde birbiriyle yüzleşiyor.

Oyunun yazarı ve yönetmeni olan aynızamanda Ted Bundy’yi canandıran Buğra Gülsoy, GET Yapım olarak suç, suçlu veinsan psikolojileriyle ilgili işler yapmak üzere yola çıktıklarını söylüyor.“Suçlunun suçu işlemesinin arkasındaki nedenleri anlayabilirsek, belki ileridesuçun önünü kesebiliriz. Suçluyu suça götüren yolda en uç örneklerle başlamamızgerekiyordu. Onlar da hiç şüphesiz seri katiller olmalıydı” diyor.

Oyun üzerine 2,5 yıl çalışan ekip,karakterlerin doğru yaratılması üzerine epey kafa yormuş. Ne de olsa böyle sertbir oyunda psikolojilerin doğru yansıtılması çok önemli. Metin ve oyunculukçalışmalarının uzun sürdüğü belli. Çünkü her oyuncu, canlandırdığı karakteriöylesine iyi canlandırıyor ki, her birinin seri katil olma ihtimali üzerinedüşünmeye başladığınızı fark ediyorsunuz.

Emre Erkan (Andrei Chikatilo)

"Sahnedeki halimden Andrei sorumlu"

Ciddiye alınmayanve içine kapanık bir genci hakkıyla canlandırıyorsunuz. Role nasılhazırlandınız?

Öncelikle teşekkür ederim. Role hazırlanırken ilkolarak Andrei karakterinin hissiyatını anlamaya çalıştım. Onun hastalıklı biryapıya sahip olduğunu kabul ettim. Çocukluğundan itibaren hep ötekileştirilmişbir karakter Andrei ve bunun izlerini hayatının her anında hissetmiş. Kendideğer yargılarımı bir kenara bırakarak Andre ile empati kurdum. Seri katilolması durumundan önce bir insan olarak ele aldım ve üzerine seri katilgerçeğini ekledim. Andrei karakterinin yürüyüşünden nasıl nefes aldığına kadarher anını detaylı düşünmeye çalıştım.

Tiyatroda görmeyealışık olmadığımız cesur sahneleriniz var. Zorlanıyor musunuz?

Prova aşamasında zorlanmadım çünkü denemesüreciydi. Ama zaman zaman seyirciyi karşımda gördüğümde ne hissedeceğimidüşündüğümde biraz tedirgin oldum. Seyirciyle buluştuğumuzda ise zorlanmadığımıgördüm. Çünkü bu davranış biçimi Andrei’nin gerçeği, bu karakterin bir parçası,sahnede olduğum zaman diliminde yaptığım her şeyden o sorumlu.

Serhat Teoman (Richard Ramirez)

“Bedenlerimiziseri katillere kiraladık”

Nasıl birhazırlık aşamasıydı?

2,5 sene önce Buğra’nın ortaya attığı bir fikirlebaşladı bütün hazırlıklar. Çok fazla araştırma yapmamız ve görsel izlememizgerekti. Gerçek videolarının ve bilgilerinin elimizde olması işimizi kolaylaştırıyorgibi görünse de aslında ne kadar zor bir işle boğuştuğumuzu da gözümüzün önüneseriyordu. Metin tamamlandıktan, roller anlaşıldıktan sonra masa başıçalışmalarına geçtik, ta ki atağa kalkmaya kendimizi hazır hissedene kadar.Artık ayağa kalkmıştık ve sahne provaları başlamıştı. Birer seri katilekiralamıştık bedenlerimizi.

Bir seri katili canlandırmak,diğer karakterleri canlandırmaktan farklı mı?

Kesinlikle çok farklı ve zor. Bunun yanı sıra ilginçbir performans imkanı veriyor. Hatta çoğu oyuncunun röportajında "bir günbir seri katili oynamak isterim" cümlesiyle karşılaşırız. Bunun nedeni butür rollerin uç ve oynaması güç olmasıdır.

Mert Öner (Albert Fish)

"Karakterin kalp atışını duyabiliyorsun"

Oyunun en ‘midekaldıran’ kısmı size ait. Nasıl hazırlandınız rolünüze?

Metni ilk okuduğum andan itibaren çokheyecanlıydım. Hem metin hem de oynayacağım Albert Fish karakteri benim için deçok farklıydı. Oynadığımız karakterleri ne olursa olsun -seri katil bile olsa-yargılamadan anlamaya çalışmalıyız bence. Ben de bu yolculukta Albert Fish ileilgili bulabildiğim her şeyi okudum, izledim, onu gerçekten tanımaya veanlamaya çalıştım. Bu adımdan sonra içinde bir yerlerde karakterinin kalpatışını duyabiliyorsun, geriye sadece zihinsel olarak kurguladığın şeyleriuygulamaya çalışmak kalıyor.

Sert ve sıra dışıbir oyun. Sezonun en iyilerinden biri olacağa benziyor. Seyirci çıkınca nehissedecek?

Seyirci bir etki ile çıkacak muhakkak, nefretedecek belki, belki şaşıracak ya da üzülecek. Önemli olan bu etkinin düşünmeyeteşvik etmesi. Tek bir soru dahi olsa kafalarında dönüp duran, suça, suçluya,amaçları uğruna gidebileceğiniz sınırlara dair. bu sahnede olmaktan duyduğummutluluğu arttırır.

7-14-21-28 Şubat

20:30

Garajistanbul

Bu yazının bir kısmı Touch İstanbul Şubat sayısında yayınlanmıştır.

Burası ‘Sidikli Kasabası’

2012-02-08T22:24:00.002+02:00

Küresel ısınmayla birlikte suazalıyor ve bitiyor. Tuvalete girmekse çok para istiyor. Sidikli KasabasıMüzikali, iyi ve kötü arasındaki ilişkiyi eğlenceli bir dille eleştiriyor.

Varlığınınne derece önemli olduğunu sahipken anlayamadığımız şeyler var. Mesela su, paraya da hayat! Suyun olmadığı bir yaşam düşleyebiliyor musunuz? Halimiz niceolur! Düşlemek zor, yaşamak içinse yardımcı olacak bir oyun var bu sıralarsahnede.

İstanbul Devlet Tiyatroları’nın yeni oyunu Sidikli Kasabası Müzikali esasındabir Broadway müzikali. Oyun, küresel ısınmayla birlikte su kıtlığının başladığıve insanların tuvaleti kullanmak için para ödemek zorunda oldukları bir zamanıanlatıyor. ‘İşemek’ özel bir şirketin denetimine verilir. Maddi durumu pek deiyi olmayan bir kasabada, tuvalet parasını denkleştirmeye çalışan insanlarvardır. Parası olmayana kesinlikle acımayan sistemin adamları, onlara hiçbirşekilde acımaz. Olur da tuvalet parasını ödeyemezler ya da sokaklara işemeyekalkarlarsa da işte o herkesin korktuğu Sidikli Kasabası’nı boylamayla karşıkarşıya kalırlar.

Gidenlerdenbir daha haber alınamayan Sidikli Kasabası herkes için korkulan, bilinmez biryerdir. Tam bu esnada, İdrar Yolları Denetim Şirketi’nin sahibinin kızı HopeCladwell ile zavallı bir delikanlı olan Bobby Strong birbirine aşık olur. Ayrıdünyaların insanları olduğu besbellidir ama tahmin edileceği üzere birbirlerinekavuşmak için mücadele ederler. Zengin kız, güçsüzün yanında olur ve aradatahmin edileceği üzere bir sınıf çatışması başlar. Bobby’nin aklına, yasanınhatalı olup olmadığı sorusu gelince bu işin peşini bırakmaz ve tuvaletegirmenin bir hak olduğunu kanıtlamak için mücadele verir.

Oyunu teknikolarak değerlendirmek gerekirse, genç bir yönetmen olan Oğuz Utku Güneş’inböyle bir müzikalin üstesinden geldiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Sahneninüst tarafında yer alan müzisyenlerin eserleri ve oyuncuların sesleri oldukçaiyiydi. Oyun boyunca küçük kız Sally ve polis memuru arasında geçen diyalog,bir yandan oyunun kendisini de eleştiriyordu. Örneğin Sally, “Su durumu ileilgili boktan bir müzikal” diyordu. Nebi Birgi’nin kareografisiyle tam birbütünlük kazanan oyunda, özellikle Matrix’e gönderme yapan slow-motionsahneleri gerçekten çok başarılı. Birbirleriyle konuşurken uzaklara dalıpgitmeler, klişeleri eleştirdiklerinin bir göstergesiydi.

Oyun,aslında çok da evresel şeyleri dert ediniyor; özgürlük, barış ve huzur içindeyaşamayı. Oyun boyunca Sidikli Kasabası, gizemini koruyor ve aşk ya da parakazanıyor. Sonu sürpriz.

Şubat ayı boyunca

İstanbul Devlet Tiyatrosu

Cevahir Salon 1

Bu yazının bir kısmı Touch İstanbul Şubat sayısında yayınlanmıştır.

Sabahattin Ali ve ağaçların tanık olduğu hayatlarımız

2012-01-29T01:34:00.001+02:00

Ağaç İrfan, Sabahattin Ali cinayetini bir ağacın gözünden tüm çıplaklığıyla anlatıyor. Ağaçlar sırlarımızı taşıyor ve insanın unuttuğu gibi unutmuyor!

Ağaç İrfan isimli oyunun bülteni mail kutuma ilk düştüğünde 22 Kasım 2011’di. Oyun Atölyesi’nde olduğu için gidip izleyememiştim. Fakat oyunun daha konusuna bakmadan ‘ağaç’ kelimesi sayesinde ne kadar merak ettiğimi anlatamam… Sıklıkla oyunların konusuna bakmam. Bu, bir sürprizle karşılaşmayı yeğlemem ve biraz da isminden konusunu tahmin etmek istememle ilgili.

Ağaç İrfan: "Ulan insan, bütün günahlarına beni tanık ettin!"

Ağaç İrfan’ın içinde Sabahattin Ali’nin geçtiğini göz ucuyla bültende görünce bir sonraki temsillerini bekledim. Ve bu akşam izledim oyunu. Oynayan İnsan Tiyatrosu ekibi oyunu o kadar güzel özetlemiş ki, aynen alıntılıyorum: “Sabahattin Ali öldürülürken ona sırt veren ağaç dile geldi. O ağaç yedi asırlık bir çınarın gölgesinde yetişti. Çınarın sırrına vakıf oldu önce, sonra kesildi. Sonra satıldı ve ondan kukla bir çocuk oyuldu. Adı İrfan konuldu. İrfan tanık olduğu cinayeti ve daha sonra edindiği dostların hikâyelerini anlatmak üzere yola koyuldu.”

Sahnenin iki yanına yerleşmiş müzisyen ekip, seyirciyi şarkılarıyla karşılıyordu. Ve sahnedeki genç, “Yerinizi bulmanızda yardımcı olabilirim” diyordu ki, oyun başladı. Sahnede bir uçtan bir uca gerilmiş bir perde ya da bez. Işık, anlatıcının söyledikleri bittiği zaman bu perdeye yöneliyor ve ardındaki ağaç ve insanlar başlıyordu hareketlenmeye…

Ağaç İrfan, Sabahattin Ali için: "Vakitlice gelse palamut da dökerdim, Filiz'e kolye yapardı."

Ormanın en meşhur ağacı, Tales’tir. Meşhur da bir sözü vardır: Kesildikten sonra yaşayan tek canlı, ağaçtır. Tales’in gölgesinde yetişmiş bir meşe ve meşeye sırtını verip kitap okuyan bir Sabahattin Ali…

İnsanı sever ağaç. Ve insanlığa der ki, “Çeliği ve demiri icat ettiğin halde, beni kesiyorsun.” Oyun, ağacın sıcaklığını ve aslında hayatlarımıza nasıl da ortak olduğunu da anlatıyor bir yandan. Ama tabii konusu, Sabahattin Ali ve ilettiği mesajlarla duygu yüklü bir oyun.

Şansın varsa Nazım’a ranza, Veysel’e saz, Ilgaz’a dost, Arif’e kalem olursun…

Oyun tekniği itibariyle de daha önce –en azından benim- tiyatro sahnesinde görmediğim bir şekilde sahneleniyor. Hepimiz elbet Hacivat – Karagöz izlemişizdir. İşte o gölge oyunundan sonra çağdaş bir gölge oyunu Ağaç İrfan. Müzikler çok iyi. Gölge oyununun yarattığı duygu bambaşka. Tüm ekibin eline sağlık... Bu oyun aslında Ağaç İrfan - Istranca diye geçiyor. Bir seri olarak devam edecekmiş, ikincisi sürpriz!

Ağaçlar unutmuyor, iyi ki unutmuyor da konuşuyor, anlatıyor bize geçmişi. Hatırlatıyor, tekrar peşine düşmemizi sağlıyor… Oyun şimdilik sadece Kenter Tiyatrosu ve Oyun Atölyesi'nde oynuyor, takipte kalın.

Sabahattin Ali, 1948'de cezavinden çıktıktan sonra iş bulamadığı için yurt dışına çıkmak istemiş, çıkamamıştır. Kaçak olarak yurt dışına çıkmaya karar vermiş ve para karşılığı anlaştığı kaçakçı tarafından Istranca Dağları'nda öldürülmüştür.

Oyun Ekibi:

Yazan: Serkan Bilgi
Yöneten: Halil Ersan
Sahne Tasarımı: Beril Özkoçak
Işık Tasarımı: Alev Topal
Hareket Düzeni: Sertaç Canbolat
Yönetmen Yardımcıları: Ayşe Tılısbık- Leyla Yazıcı
Tasarım Asistanı: Ezgi Nur Akıncı
Müzik: İki Şehir
Oynayanlar: Beran Soysal, Cansu Fırıncı, Erhan Alpay, Halil Ersan, Şeyma Peçe

Berlin Filarmoni ile çalan Türk öğrenciler

2012-01-24T12:49:00.001+02:00

Sonra da sanatta niye başarılı olamıyoruz? Başarılı olduğumuzda duyuyor muyuz peki?

Sabah kahvaltımı yaparken televizyonda denk geldim. Türkiye'den ilköğretim öğrencilerinden oluşan bir grup çocuk/genç, Berlin Filarmoni Orkestrası'yla sahne almış geçtiğimiz pazar. Hangimizin haberi oldu kim bilir!

Çocuklara soruyor muhabir, "Neler hissettin?" diye. Çocuk, "Çok heyecanlandım. İzleyicilere bakamadım, baksaydım heyecanlanır, şaşırırdım." Ne tatlı!

Berlin Filarmoni Orkestrası, dünyanın sayılı önemli orkestralarından biri. Ve Türkiye'den hem de o yaştaki çocuklar gidiyor, orada bir temsil verdikten sonra Berlin Filarmoni Orkestrası ile birlikte aynı sahneyi paylaşıyor.

Peki Türkiye'den giden bu çocuklar kim mi? Türkiye'nin ilk ve tek filarmoni orkestrası olan Bilfen Filarmoni Orkestrası. Kendileri daha önce Sezen Aksu, Ajda Pekkan ve Hakan Aysev gibi önemli isimlerle sahneye çıkmış bile! Berlin'deki konsere de 7. ve 8. sınıflardan 30 öğrenci katılmış. Normalde Bilfen Filarmoni Orkestrası 150 kişilikmiş. Temsile katılan öğrenciler neler çalıyor acaba derseniz şöyle söyleyeyim, çalmadıkları enstrüman kalmamış: Üflemeli, telli vurmalı çalgılar, keman, yan flüt, kanun, gitar, ud. Daha ne olsun!

Berlin Filarmoni, her yıl geleneksel olarak programında Okul Konseri'ne yer veriyor. Bu yıl da ilk kez Türkiye'den Bilfen Okulları davet edildi. Zaten başka bir yer davet edilemezmiş sanıyorum. Ünlü şef Sir Simon Rattle'ın yönettiği konserde Bilfenli öğrencilerin heyecan ve gururuna ben TV'den şahit oldum.

İşe geldikten sonra doğal olarak işe gömüldüm ve bu konu geldi tekrar aklıma. Sabah zaten haber sitelerine baktığımda böyle bir haber yoktu. Hadi araştırayım, gözümden kaçmıştır dedim. Sadece Abbas Güçlü'nün sitesinde vardı, o da haberin öncesiydi.

Baya bakındım, hiçbir sitede bulamadım. Bana kalırsa önemli bir haber bu. Yavrucaklar bu yaşta gitmiş, çalmış gelmiş. Gurur duydum!

Bilfen'i de o öğrencilerin ailelerini de tebrik ederim.

‘Meksika Rüyaları’ndaki sırlar

2012-01-17T12:36:00.000+02:00

Bashir Borlakov’unyeni sergisi Meksika Rüyaları’nda, bir salıncak üzerine oturmuş tarihe damgavurmuş altı karakteri 21 Ocak'a kadar görebilirsiniz.

Pilot, güzel işlerin sergilendiği bir galeri. Şıkmerdivenlerinden inip galeriye indiğinizde dünya standartlarında bir galeridegezdiğinizi hissediyorsunuz. Şu sıralar Bashir Borlakov’un Meksika Rüyalarıisimli sergiye de ev sahipliği yapıyor. Sergideki sekiz fotoğrafta çok başkabir hikaye anlatılıyor. Fotoğraflar o kadar gerçekçi ki, sergi gezerken filmizlemiş hissine de kapılıyorsunuz. Sergiyi Borlakov’la konuştuk.

Hatırlama,unutma, kişisel ve toplumsal bellek temalarına alaycı vesorgulayıcı bir tavır var işlerinizde. Çok çabuk unutuyoruz, hafızasız birtoplum muyuz?

Aslında “hafızasız” kelimesini kullanmak doğru gelmiyor. Hertoplumun / topluluğun elbet bir hafızası var ama hafıza, içinde bulunduğumuzzamana, “şimdi”ye göre değişiyor, sürekli olarak tekrar yazılıyor,kurgulanıyor. Demek istediğim, hatırlama eylemi geçmişten daha çok bugün ileilintili. Neyi nasıl hatırladığımız, neleri unuttuğumuz zaman içinde değişimeuğruyor. Bu anlamda tarih yazımı da oldukça sübjektif bir alan. İçindebulunduğunuz zamanın öncelikleri, algısı ve yaklaşım biçimine göre eğilipbükülebilecek birşeyden bahsediyoruz. Meksika Rüyaları da bu değişimi elealıyor. David Siquieros çok önemli bir duvar ressamı iken bir anda bir katiledönüşebiliyor. Sylvia Agaloff’u herkes Troçki’nin asistanı olarak hatırlıyor,ama belki de başka bir tarih yazımıyla gizli aşığı olması da mümkündü.

Bu seriyinasıl ürettiniz?

Bu seri üzerine 2009’da çalışmaya başladım. Benim için 20. yüzyıliçerisinde inanılması güç hikayeler barındırmasının yanı sıra görsel açıdan daçok zengin bir dönem. Tabii çok geniş bir tarihsel dönemden bahsettiğimiz içinilgimi çeken hikayeler de bir o kadar fazlaydı. Bir noktaya odaklanmamgerekiyordu, ben de Meksika'da yoğunlaşan bu Shakespeare'yen hikaye üzerindedurmaya karar verdim. Frida-Diego-Troçki arasındaki hikayeyi ele almaya karar verdiktensonra yaratacağım fotoğrafların eskizlerini çizdim ve bir süre bu eskizlerüzerinde çalıştım. Meksika Rüyaları serisinde, hikayedeki karakterlere benzeyeninsanlar ile çalıştım ve bana model olacak bu insanları bulmak uzunca zamanaldı. Modelleri bulduktan sonra çekimleri yaptım ve fotoğrafların üzerindeçalışmaya / oynamaya başladım, onları eskizlere göre uyarladım, zaman zamaneklemeler ya da çıkarmalar yaptım.

Bualtı karakterin yan yana salıncakta oturduğu görselde hepsi çıplak ayaklı,bunun sebebi nedir?

Bahsettiğin fotoğrafın ismi “Frida’nın Rüyası”. Meksika Rüyalarıserisinin de başlangıç noktası. Hikayedeki tüm karakterlerin bir aradagörüldüğü tek kare; diğer karakterlerin rüyalarının resmedildiği 7 karede artıkbu 6 karakteri bir arada görmüyoruz, dağılmış durumdalar. Meksika Rüyalarıserisindeki fotoğraflar karakterlerin rüyalarından yola çıkıyor. Aslında sadece“Frida’nın Rüyası”nda değil, serinin hiçbir fotoğrafında ayakkabı göremiyoruz,tüm karakterler çıplak ayaklı. Meksika Rüyaları serisinin, gerçeklikte anormalolarak görülen durumların kabul edilebilir, hatta akla yatkın hale geldiğihayal aleminde geçtiğini hatırlatan bir detay.

Bu yazının bir kısmı Touch İstanbul Ocak sayısında yayınlanmıştır.

Pilot Galeri: http://www.pilotgaleri.com/en/homes

Sinekler lütfen sevişmesin!

2012-01-13T18:33:00.002+02:00

MerveEngin tek kişilik oyunlarına devam ediyor. Şimdi Mine Söğüt’ün Deli KadınHikayeleri’ndeki öyküsü ‘Sinekler Sevişirken’ ile sahnede...

Kumbaracı50’nin fuayesinde kapının açılmasını bekliyoruz.Sandalyelere yerleşiyoruz ve ışıklar açılıyor. Sahnede dik duran yatakta belinekadar çekili kırmızı yorganıyla yatan simsiyah saçlı bir kız.

Annesi camı açık bıraktığında içeri giren sineklerdenrahatsız bir kız çocuğu. “Küçükgözlerinde dev bakışları var sineklerin” diyor küçük kız, onlardan korkuyor,onları görmek istemiyor. Sadece görüntülerini değil seslerini de duymakistemiyor. Çok fazla seslerini de işitiyor, çünkü tavanda açık açıksevişiyorlar. Küçük kız bunu görünce miğdesi bulanıyor.

Ne gördüklerine ne duyduklarınakatlanabiliyor!

Biz seyirci koltuğundayken yatak dik durduğu için biranlamda tavanda olan bizleriz, yani bizler sinekleriz bir anlamda. Küçük kızannesinden yardım istedikçe annesi vurdumduymaz bir şekilde pencereyi yakapatıyor ya kapatmıyor. Vücudundaki yaralara geliyor sinekler, yalıyor onları.Küçük kız bacakları olmadığı için hiçbir şekilde müdahale edemiyor, onlarlayaşamayı da reddediyor.

Tek başına mimik ve ses tonuyla harikalar yaratan MerveEngin, aslında bu derinlikli oyunda ensest bir ilişkiden bahsediyor. Bu kadaripucu yeter. Mine Söğüt’ün öyküsünden uyarlanan oyunun yönetmenliğini veaslında her şeyini yine Söğüt yapıyor. Gidin, izleyin, sarsılın!

Güncel oyun programlarını Merve'nin Twitter hesabından takip edebilirsiniz.

Güncelleme: 18 Ocak Sahne Hâl'de bir oyun varmış mesela!

Bu yazı Touch İstanbul Ocak sayısında yayınlanmıştır.

Yazmaktan geçiyor…

2012-01-11T23:35:00.002+02:00

“Hâlâ aramızda günlük tutan var mı?” diye sordu. Bir tekben el kaldırdım; biraz çekinerek, biraz da gururlanarak. Evet, yazıyorum. Biliyorumyazmaktan geçiyor, düzlüğe varmak ve hayattan az sıyrıkla kurtulmak…

Şimdiye kadar ne çok yerde yazdım. Ne kadarı okundu,takdir edildi, bir işe yaradı fikrim yok. Umarım bir yerlerde, “İyi röportaj”, “Güzelhaber” cümleleri sessiz de olsa zikredilmiştir. Ne bileyim. Yazıyorum amayazmak üzerine pek de iyi şeyler söyleyemeyebilirim. Boğazımda düğümleniyor. Benimiçin öyle kutsal.

İşte bugün, şu an bu yazıyı –hatta duygulanarak- yazmamasebep de bir imza günü olmasıydı. Kadir Aydemir’i, ben Aktüel’de çalışırkentanıdım. Nasıl, hangi vesileyle tanıştığımızı inanın hatırlamıyorum. Yitik ÜlkeYayınevi’nin kurucusu. Güzel öyküler yazan insanlara güzel kapaklı kitaplarbasıyor. Kendini bu işe adamış desek yeridir.

80’lerde Çocuk Olmak Kitabı’nı bastığında çok hoşumagitmişti, okudum ve çok sevdim. Ne de olsa 80-90 kuşağıyım. 90’lar ile ilgilide bir kitap hazırlayacağını söyledikten sonra hemen benim de yazı yazmamıistemişti. Önce bir duraksama, düşünme ve sonrasında bu fırsatı kaçırmakistemediğim için heyecan bastı.

Kısa bir anı yazdım ve yolladım. Aradan 6-7 ay geçti vekitabımız geçtiğimiz hafta basıldı. 2012’nin ilk günlerinde benim içinunutulmayacak bir hatıra, 2000’li yıllara yazıldı bile. Bugün kitabımızın imzagünü vardı. Ve ben hayatımda ilk kez bir yazar gibi –bunu okuyan birçokarkadaşım bana kızacak belki ama yazar, gazeteci vasıflarını söylemenin çokdeğerli olduğunu düşünüyorum hâlâ- kitap imzaladım.

Yüksek lisanstan sınıf arkadaşlarım Burcu ve Esra yanımdaydı. (Deniz ve Eda'nın haklı sebeplerle gelemediğini ama ne kadar gelmek istediklerini biliyorum.) Gerçekten yazımın yer aldığı kitabı imzalatmak için gelmişlerdi. Bu benim içinbüyük mutluluk. Öğrencilik yıllarında Net Kitabevi’nde çalışırken müdürüm olanve hâlâ idolüm dediğim insan Şeniz, iyi ki oradaydın. İnternetten tanıştığımız çılgın insan da atladı geldi, Elke Schmitter. Bir yazar gibi hissetmemi sağladığı için de ayrıca teşekkürler! :)

En az anne (Füsun Akatlı) ve babası (Metin Altıok) kadar değerli Zeynep Altıok Akatlı ve Başar Başaran’la tanışmak büyükşans, onlarla yan yana durmak, ayaküstü sohbet edebilmek tarifsiz. Özgür Özgülgüngibi bir oyuncu-yazar ile, Nilay Örnek gibi genç ve başarılı bir gazeteciyleaynı kitapta bulunmak harika!

90’lar Kitabı’ndan sadece 90’ları yaşayanlar değilgeçmişteki birçok şeyi özleyenler de büyük tat alacak.

Bu kadar sözden sonra merak ettiniz sanıyorum. Kendi yazımı hiç beğenmedim, onu peşinen söyleyeyim. Ama içinde gözlerinizi dolduracak, o yılların kokusunu dahi alacağınız müthiş yazılar var. İyi okumalar...

Modern sanata yeni bir alan açın!

2012-01-11T14:17:00.000+02:00

Studio 9 İstanbul,Nişantaşı’nda açıldı. Yeni bir ses getireceğine inandığımız galeride üç sıradışı sanatçıyla karma sergisini 15 Ocak’a kadar gezebilirsiniz.

Studio9 İstanbul, Nişantaşı’nın göbeğinde Mim Kemal Öke Caddesi’nde, yeni açılan birgaleri. Aslında sadece bir galeri demek yetersiz kalır ama onlar kendilerinibir galeri olarak tanımlıyorlar, şimdilik. 9’un anlamı ise tahmin edileceğiüzere eski kapı numarası. İçeri girdiğinizde sıcak gülümsemeleriyle galeriekibi karşılıyor sizi.

SofiaVassalo ve Hasan Taştanyılmaz tarafından kurulan Studio 9 İstanbul’unNişantaşı’na yeni bir soluk getireceğini söyleyebilirim. Sofia Vassalo galeriyişöyle anlatıyor, “Bizler için canlı performansların yapılabileceği,enstalasyonların yer alabileceği konsept bir sanat alanı yaratmak istedik”diyor. Her ay sürekli ve düzenli olarak değişen sergilerle çağdaş sanatın vesanatçıların kendilerini özgürce ifade edebilecekleri bir galeri olmakamaçları.

Studio 9 İstanbul'un alt katında yer alan Francesco Albano eserleri

Studio9 İstanbul, iki kattan oluşuyor. Ana giriş, sergi alanı olarak kullanılırkenalt kat enstalasyon ve performans sanatları için ayrılmış. Dünyanın heryerinden sanatçıları İstanbul’a davet ettikleri gibi galeri profiline uyançağdaş Türk sanatçılarının işlerine de yer vermeyi planlıyorlar.

Galeriaçılışını İtalyan heykeltıraş Francesco Albano, Kanadalı performans sanatçısı Marie-LouDesmeules ve Kanadalı fotoğrafçı Jonah Samson’un işleri ile yapıyor. Vassalo,bu sanatçıları tercih etmelerinin sebebini şöyle anlatıyor, “Bu sanatçılarınhepsi için ortak bir tema oluşturarak karma bir sergi düzenlemek değildiamacımız. Galerimizin nasıl bir yol izleyeceği ve çağdaş sanat adına ne yöndeilerleyeceği konusunda genel bir vizyon oluşturmak istedik.”

Eser sahibi: Francesco Albano

Sergideyer alan her sanatçının işleri kesinlikle çok farklı ve iddialı. FrancescoAlbano’nun 2 yıldır üzerinde çalıştığı P.I.E.T.A.S isimli sergisini ilk kezİstanbul’da açıyor. Heykeller o kadar farklı ki, etrafında döndükçebaşkalaşıyorlar. Aslında baskı, onları bu hale getiriyor. Sergiyi gezdiğimsırada orada olan Albano, bazı işlerinin kafasız ya da bacaksız olmasını şöyleanlatıyor: “Önemli değil 2 bacağın ya da kafanın olmaması. Heykel heykeldir,diğeri zaten gerçek.” Kendi gerçekliğini yaratıyor bir anlamda sanatçı. Tümheykelleri İstanbul’da yaptığını anlatan Albano, ayrıca ayakları ve elleriyaparken hiç kalıp kullanmadığını da belirtiyor.

Eser sahibi: Jonah Samson

JonahSamson’ın minyatür heykellerine bayılacaksınız! Şiddet, ahlaksızlık, cinayetgibi kavramları kara mizahla çok iyi anlatıyor. Marie-Lou Desmeules ise canlımodelleri; boyama teknikleri, kumaşlar, materyaller ve hayalgücü iledeğiştirerek Desteklesem dışına çıkartıyor ve yaşayan bebeklere dönüştürüyor.Bakmaya çekindiğiniz ama baktıkça içine girdiğiniz rengarenk eserler.

Eser sahibi: Jonah Samson

Ve çıkmadan bir sonraki serginin detaylarınıda öğreniyoruz: Renkli boyama kalemlerine bambaşkaanlamlar getiren İngiliz sanatçı Charlie Swan, kişisel sergisiyle şubat ayındaStudio 9 İstanbul’da.

Bu yazı Touch İstanbul Ocak sayısında yayınlanmıştır.

Mim Kemal Öke Cad. 11/3 Nişantaşı

Metin Göktepe'ye, gazeteciliğe...

2012-01-08T15:05:00.000+02:00

Metin Göktepe ile ilgili şimdiye kadar bloga bir şey yazmamış olmam, yazamamış olmamdandır. Şimdi niye yazıyorum? Şimdi yazıyorum çünkü yazmamanın dayanılmaz olduğu günlerdeyiz.

Bu yazıyı fazla uzun tut(a)mayacağım. Her şey o kadar net ki ve hâlâ bir arpa boyu yol alamamış olmamız o kadar sinir bozucu ki...

Evresel Gazetesi muhabiriydi. Ümraniye Cezaevi'nde öldürülen tutuklu cenazeleri izlemek için Alibeyköy'e gitti. Sarı basın kartı olmadığı için ilçeye girişine izin verilmedi. Tabii geri dönüp gitmedi. Olanı vermek için peşinde koştu, ısrar etti, fotoğraf çekmek için.

Metin Göktepe, 16 yıl önce bugün gözaltına alındı ve gözaltında dövülerek öldürüldü!!!

Metin Göktepe, 16 yıl önce bugün henüz 28 yaşındaydı.

Bugün gazeteciler hem öldürülüyor hem hapse atılıyor. Bugün gazeteciler yaşayamıyor!

Metin Göktepe'ye
Metin'in kafasında bir darp var
Polis karakolundan morga kadar
Mosmor
Bir darbe var
Yüreğimizde beynimizde
Soruyor bir işaret fişeği
Biz ölerek mi yaşamayı öğreneceğiz hâlâ...

Can Yücel

Bu fotoğraf, Metin Göktepe'nin bugünkü anmasından bir kare. Annesi Fadime Göktepe. Elinde bir fotoğraf. Fotoğrafta kendisi ve şu an tutuklu olan gazeteci Ahmet Şık. Başka söze gerek yok.

Birinci fotoğraf http://lucarelli-breitner.blogspot.com/ adresinden alınmıştır.
İkinci fotoğraf, bugünkü anmadan Gülşah Karadağ'ın çektiği fotoğraf.

Dünya böyle bir yer mi oldu artık?

2012-01-06T23:54:00.001+02:00

Dennis Kelly’ninyazdığı Dot’ta sahnelenen Orphans / Öksüzler, şiddet ve tuhaf ilişkileretrafında dönen sıra dışı bir oyun.

Yağmurlu bir pazar günü usulca girdiğimiz salonun boş kalansandalyelerindeki yerimizi alıyoruz. Işıkların sahnenin ortasında bulunan yemekmasasına yöneldiği, üç tarafı seyircilerle kaplı bir alan. İçeride oyuncakbebek kokusu, yani insanı biraz geçmişe götüren bir koku var. Duvarlardakimavi-yeşil karışımı ton ve beyaz mobilyalar iyi hissettiriyor. Ve oyunbaşlıyor.

Tam bir kutlama yemeğine oturmak üzere olan çift, kapıdanüstü başı kan içinde giren genç sayesinde irkilir. Onu, yani kardeşi Liam’ı(Yusuf Akgün) öyle gören Helen (Gizem Erdem), sakince ona soru sormaya çalışır.Tabii bir yandan da eşi Danny (İbrahim Selim) de sormaya başlar. İşte o andanitibaren, sorular ve sorularla birlikte Danny ve Helen arasında aslında suyüzüne çıkmamış anlaşmazlıkların başladığını görürüz. O ana kadar çok mutlugörünen bu çift, Liam’ın eve o şekilde gelmesiyle ilişkilerindeki kocaboşlukları da görmüş olurlar.

Anne-babasını yangında kaybeden ve koruyucu bir aileninyanında büyüyen Liam ve Helen, yaşanan kötü olaylara bir çözüm bulmak ister.Fakat Liam’a soru sordukça olayın boyutu değişir. Liam başta, yaralı birininyerde yattığını ve ona yardım etmek istediğini anlatır. Ona yaklaşıp onusarsması sonucu bilincinin açık olmadığını anladığını anlatır. Buna inanmayanDanny ve Hele, Liam’a birkaç soru daha sorduktan sonra, hiç ırkçı olmadığınıiddia ettiği halde, o gencin ‘siyah olduğu için dövülmüş olabileceğini’düşünmediğini söyler ve bir açık daha verir. Danny, yaralı kişiye yardımetmeleri gerektiğini söylediğinde Helen, buna izin vermez. Helen’ın tekdüşüncesi kardeşi Liam’ın başının derde girmemesidir. Danny ise “Tanımıyorsakyardım etmeyecek miyiz, dünya böyle bir yer mi oldu artık?” der.

Liam, suçunu itiraf etmeye başladıkça ablası da onu poliseteslim etmek istemediği için ‘mantıklı’ çözümler bulmaya çalışır. Eşi Danny iseadalete inanan bir insan olduğundan, bu olayı saklamak, polisi aramamak onuntercih edeceği bir yöntem değildir ama eşi Helen, onu bir şekilde ikna eder.Duygu sömürüsü yapar, karnındaki çocuktan girer, dayak yiyen adamın kötü birinsan olduğundan çıkar. Çok yumuşak, anlayışlı başlayan tartışmalar sertbağrışmalara dönüşür.

Danny ise, eşinin mutsuz olmaması ve ailesini kurtarma adınapolisi aramaktan vazgeçer. Fakat Liam tüm gerçekleri anlattığında, HelenDanny’den, Liam’ın arkadaşının kulübesine bağladığı adamı korkutması ve onakimseye bir şey anlatmaması için işkence etmesini istemesi varılacak sonnoktadır. Danny bunu da kabul ediyor, yaptığı işkenceyi tüm detaylarıylaanlatır. Fakat bu yaptıklarından sonra artık eskisi Danny olamaz…

Oyun, “ya böyle olsaydı ne olurdu?” gibi sık kullanılanvarsayımlar nedeniyle zaman zaman sıkıcı olabiliyor ama bu sıkıcılığı da yıkanyine oyuncuların muhteşem performansı oluyor. Özellikle Danny’yi canlandıranİbrahim Selim’in eşinin istekleri karşısındaki şaşkınlıkları ve soru soruşbiçimi kesinlikle çok gerçekçi.

Oyunda dekorun haricinde en çok dikkatimi çeken detay,ışıklandırmanın oyunu bir gölge oyununa çevirmesiydi. Oyuncuları izlemek ya daduvardan sadece gölgelerle oyunu takip etmek farklı bir deneyim oldu. TuğrulTülek’in ilk yönetmenlik denemesi olan Öksüzler’in metnini su yüzüne çıkaranoyunculuklar görülmeye değer.

6, 7, 8, 12, 13, 14, 15

19. 20, 21, 22, 26, 27, 28, 29 Ocak

Perşembe, Cuma, Cumartesi 21:00

Pazar 17:00

DOT

Gmall Maçka

Bu yazı Touch İstanbul Ocak sayısında yayınlanmıştır.

Bayrak, Rémi De Vos ve Rox!

2011-12-19T22:31:00.000+02:00

"Ahhh yeter!" diyerek başlamak istiyorum bu yazıya. Ki sanırım başladım da. Burayı ihmal etmek beni oldukça rahatsız ediyor. Hele bugünlerde, "Aaa blogundan biliyorum seni" cümlelerini duymama rağmen. O zaman ayıp bana deyip, en azından geçtiğimiz haftalara dair bir şeyler paylaşmalıyım.

İki hafta önceydi sanırım, Krek'in izlemediğim tek oyunu olan Bayrak'ı izlemeye gittik. (Krek'in tüm oyunları için: bu linki tıklamalısınız) Taksim'den servisi saniyeyle kaçırdık, taksiye atladık ve oyuna yetiştik. O uzun yolu çekmek bazen insanın gözüne büyüyor ama sonrasında Santralistanbul'un o korunaklı havası sizi iyi hissettiriyor. Birkaç gün öncesinde Touch İstanbul yemeğinde rastlaştığımız Gülüm (Dağlı) ile Krek'te de karşılaşıyor, selamlaşıyoruz. Bayrak eski bir oyun. 2009'da sahnelenmeye başlamış. Öyle ki, başrolünden kimler geçmemiş ki; Ali Atay, Bartu Küçükçağlayan ve şimdi de Ulaş Tuna Astepe var bu rolde.

Krek iyi hissettiğim nadir tiyatrolardan biri. Yerimizi alıp kulaklığımızı taktıktan sonra camlı sahnenin açılmasını bekliyoruz. Bu sefer oyundan önce bir video karşılıyor bizi. Oyunun detayına pek girmek istemiyorum, sadece izlemenizi önereceğim oyunlardan biri. Video ile tiyatroyu harmanlayan, konusu yabana atılmayacak kadar iyi bir oyun. Berkun Oya, oyunlarında hep basit bir konuyu ele alıyor zaten. "Güzel Şeyler Bizim Tarafta"da da konu çok basitti ama metin o kadar etkiliydi ki, sanki hiçbirimiz yaşamamıştık o ötekilik halini. İşte Bayrak'ta da durum bu kadar basit olmasa da, derin ama bazılarını sıkça yaşadığımız durumları ele alıyor. Oyunculuklardan bahsetmeme gerek yok demeyeceğim, bahsetmek zorundayım. Yeni kadro ise şöyle; Ayten Uncuoğlu, Canan Ergüder, Köksal Engür, Okan Yalabık, Ozan Çelik ve Ulaş Tuna Astepe.

(Bu arada oyunla ilgili çok daha fazla notlarım var ama oyundan çıkar çıkmaz aldığım üzücü bir haber sonrası oyunun izleri biraz silindiğini itiraf etmek zorundayım...)

Kısa geçmeye çalışıyorum ama sanırım bu konuda pek başarılı değilim.

Tiyatroyu kabul etmeyen bir ailenin hikâyesi

Yeni Metin Yeni Tiyatro ekibi aslında Yeşim Özsoy Gülan ve Galataperform ekibi diyebiliriz, hiç durmadan yurt dışından önemli oyun yazarlarını İstanbul'a getirip onlarla tiyatro severleri buluşturmayı amaçlıyorlar. Daha önce de birkaç oyun okuması ve atölyesine katıldığım etkinlikler şimdi başka bir başlık altında yeniden başladı. Her ay önemli oyun yazarlarını davet edecek ekibin ilk konuğu Fransız oyun yazarı Rémi De Vos idi. "Sana Bir Şey Söylememe İzin Ver", tiyatro yapmaya çalışan bir gencin, ailesinin bunu bir türlü kabullenmeyerek aslında farkında olmadan, sürekli tiyatro konuştuklarını anlatıyor. Bence tiyatro hiç sevmedikleri halde durmadan konuştukları için onlara bir yandan iyi geliyor. Bir okumaydı ama bir oyundan hiç farkı yoktu. Mark Levitas'ın Türkçeye çevirdiği oyunu Okan Urun yönetti ve Merak Çetinkaya, Sarp Aydınoğlu, Emin Maltepe ve Beyti Engin gibi usta isimler oynadı. Oyunculuklar tek kelimeyle müthişti!

Hepsi birbirinden yetenekli ve değerli bu dört ismi biliyorsunuz eminim ama yakın takip etmenizi öneririm. Çünkü oyunculuklar 'gerçekten' çok iyiydi.

Rox'tan geriye kalanlar

Aynı günün sonunda Rox konserine yetiştik. Avea'nın sponsor olduğu bu konserle ilgili genel olarak birkaç şikayetim var. Bir kere içeri girişte dakikalarca bekledik. Bileti, davetiyesi olan bizler, bileti olmayanlarla aynı sıradaydık filan. Garajistanbul, iyi hoş bir mekan ama sanırım teknik olarak yetersiz bir mekan. Zira bası içimizde hissederken Rox'un sesine zor odaklandık. Ayrıca kapıların 21:00'de açılacağı, konserin de 22:30'da başlayacağı yazıyordu davetiyelerde. Aradaki bu saat farkına rağmen, konseri 23:00'da başlattılar! Ve ne zaman bitti biliyor musunuz? Saatler geceyarısını gösterdiğinde! Balkabağına dönüşmeden Garajistanbul'u terk ettik diyemeyeceğim, çünkü çıkışta bir de vestiyer sırası bekledik.

Bu tarz işleyişlere alışığız İstanbullular olarak ama keşke alışmasaydık, birileri bizi alıştırmasaydı. Sonradan öğrendim ki, Garajistanbul şu aralar sıkıntıdaymış. Geçenlerde bir oyun izlemek için günlerce ulaşmaya çalışmamdan anlamalıydım. Ne basın sorumlusu ne başka bir yetkiliye ulaşmak mümkün. Umarım bu güzel mekanı heba etmezler, ne diyeyim.

Bugünlük bu kadar yeter. Bir oturuşta daha da yazarım ama diğer yazılar içimi tırmalıyor şu an.

Karadeniz'in bağrından kopan bir oyun: Paçi

2011-12-18T21:25:00.000+02:00

İstanbul HalkTiyatrosu’nun yeni oyunu Paçi, eğlenceli bir Karadeniz komedisi…

İstanbul Halk Tiyatrosu’nun yeni oyunu ‘Paçi’, Erkan Can’ın“Her türlü öten cihazlarınızı kapatınız. Oyunumuz başlamak üzeredir, tiyatroiyidir” cümlesini söylemesiyle başlıyor. Bu cümleyle salonda kıkırdamalaroluyor elbette.

Paçi, bir Karadeniz oyunu. Burak Akyüz’ün yazdığı oyunuKemal Başar yönetiyor. Erkan Can, Neslihan Yeldan, Murat Taşkent, Faruk Akgören,Fehmi Karaaslan, Tuğçe Güleç, Nazif Uğur Tan oyuncular arasında yer alıyor.Karadeniz deyince Karadeniz müziği de akla geliyor elbet. Oyuna renk katanmüzikler ise Fuat Saka’ya ait.

Oyun, kumpanya tiyatrosu olan Fırat adında bir karakterin,doğayı bozmak isteyen düzenbazlara karşı planlarını ele alıyor. Anlayacağınızmesaj dolu bir oyun. Tabii sadece mesaj değil derdi, izleyici eğlendirmek de...Kendini akıllı zanneden köylülere, onlara fark ettirmeden öyle güzel laflarsöylüyor ki, köylüler onun bir tiyatrocu olduğu için boş konuştuğunu biledüşünüyor zaman zaman. Aslında Fırat, çok da güzel nabza göre şerbet veriyor.

Belediye Başkanı olmak isteyen Recep ve Gökhan rekabetiçindeler ve bu iki adamın sevdiği kız da şansa bakın ki aynı kız, Leyla! İkisiarasındaki atışma çok eğlenceli. Fakat Leyla’nın evlenmesi için önce ablasıAyla’nın evlenmesi gerekiyor. Ayla da köyün tüm erkeklerinin koşarak kaçtığıbir kız; hırçın mı hırçın!

Bu iki sivri zeka, köye bir golf sahası kurma derdindeesasında. Bu yüzden birbirlerinden habersiz tiyatrocu Fırat’tan yardımistiyorlar. Fırat da onlara yardım ediyor gibi görünüyor ama aslında onun derdiçay tarlasının yok olmasını engellemek.

Geleneksel tiyatro öğelerinin hakim olduğu oyun çağdaş birbakışla ele alınıyor. Dekor, müzik, ışık, kostüm hepsi tam bir uyum içinde.Tabii oyuncular da Karadeniz aksanını oldukça iyi konuşuyor. Kendinizi tamolarak bir Karadeniz oyunu içinde hissedebiliyorsunuz. Sadece oyunda bazıbölümlerde duraksamalar oluyor, bu da Erkan Can’ın enerjisi sayesinde çok dagöze batmıyor.

Oyun sonunda bu iki adamın oyunları suya düşüyor ama mutluolan Fırat’la Aylaoluyor. Nasıl olduğunu oyunu izleyip gülerek eğlenerek öğrenmeniz tavsiyeedilir.

11 Aralık Caddebostan Kültür Merkezi 16:00

14 – 30 Aralık Muammer Karaca Tiyatrosu 20:30

23 Aralık Yunus Emre Kültür Merkezi 20:30

24 Aralık Pendik Kültür Merkezi 20:00

28 Aralık Kozyatağı Kültür Merkezi 20:30

Bu yazı Touch İstanbul Aralık sayısında yayınlanmıştır.

Akustikle keşfedilen grup Multitap

2011-12-10T00:06:00.001+02:00

Ne yalan söyleyeyim, isimlerinden dolayı itici gelmişlerdibaşta. Ama müzikte -ve başka birçok şeyde- önyargılı olmamak gerek. Önce dinleyip sonra yargılamak şart. Multitap bana bunu öğretti!

İşten eve gelmiş, cuma günü yorgunluğuyla miskin bir şekilde televizyona bakarken vebüyük kanallarda bir şey bulamayıp biraz Cüneyt Özdemir-Mehmet Gürs sohbetine dahil olduktan sonratelevizyonun numaralarını ilerlettim. Bir kültür-sanat programı çıktı karşıma. Harold Pinter’ın "Doğum Günü Partisi" isimli oyununun oyuncularıyla yapılan birsöyleşi vardı. Gitmeyi düşündüğüm bu oyunla ilgili minik detaylara ulaştıktan sonra, bir sonraki haber hoş bir melodiyle çıkageldi. O melodi, tam bilgisayarbaşına kurulmaya gidecek beni, yerime çiviledi.

Öyle tatlı bir başlangıçtı ki, videodaki grubun isminin yazıkarakteri bile çok içtendi. Sonra grup üyelerinden biri başladı albümüanlatmaya: “Albüm çıkalı 3 hafta oldu. Çok güzel tepkiler alıyoruz. Bu seferakustik bir albüm yaptık. Biraz aşk var içinde. 16 şarkı yaptık, 11’i albümdeyer alıyor. Klip de çok beğenildi, şarkıyla çok uydu.”

İşte bu kadar. Ben Multitap’ı Battaniye şarkısıyla değilikinci albümündeki Ben Anlarım isimli şarkısıyla keşfeden ve sevenlerdenim. İyi ki ikinci albümü akustikyaptılar da tanıdım onları!

Multitap - Ben Anlarım

Ebru Ceylan, çocuğun karanlık dünyasında

2011-12-09T11:58:00.001+02:00

Ebru Ceylan’ın ilksergisi “Dünya İçimde Karanlık Oyunlar Oynuyor Anne!”, MilliReasürans Sanat Galerisi’nde. Yarın son gün!

Nişantaşı’nın en eski galerilerinden biri olan MilliReasürans Sanat Galerisi, bugünlerde fotoğraf sanatçısı Ebru Ceylan’ın ilksergisine ev sahipliği yapıyor. Serginin önce ismi dikkatimi çekiyor: ‘Dünyaİçimde Karanlık Oyunlar Oynuyor Anne!’ Bu cümleyi bir çocuğun hangi duygularlakurduğu merak konusu. Bundan da öte bir şey var esasında, bu cümleyi EbruCeylan’ın oğlu Ayaz kuruyor Ceylan’a. Ceylan verdiği bir röportajda, Ayaz’ınyaklaşık 1 yıl önce söylediği bu cümleden sonra böyle bir iş yapmaya kararverdiğini söylüyor. Serginin isim sahibi olan Ayaz’ı sergideki fotoğraflarınbazılarında da görmeniz mümkün.

Sergide çocukları farklı ortamlarda, anlarda izliyoruz.Bunun sebebi de, Ebru Ceylan’ın çocukları biraz daha sıra dışı göstermekistemesi. Saflık, masumiyet gibi kavramlarla özdeşleştirdiğimiz çocuklar busergide daha düşünceli ve karamsar. Çocuk sokakta oynuyor, her yeri kirleniyor,geliyor o kirli ayaklarıyla uyuyakalıyor ama yıkanmak için girdiği küvette onubir düşünce alıyor. Günümüz dünyasındaki çocuğun da artık çok da neşeliolamadığına bir gönderme hissediliyor.

Bir de çocukların tam olarak yüzlerini göremiyoruzfotoğraflarda. Gizlenme, tam olarak kendini belli etmeme, kim bilir belki debir çekingenliğin hakim olduğu fotoğraflar yoğunlukta. Kendini hayatın vekaranlık imgelerin karşısında yalnız hisseden çocukların çığlığı ya da suskunluğuvar. Çocuklar yalnız ve düşünceli. Birkaçında yanında anne ya da abla olduğutam belli olmayan kızlar bulunuyor, işte o kızlar çocuğa sarılıyor. Korumaiçgüdüsü olsa gerek.

Yalnızlaşan çocuklardan, yalnızlaşan topluma doğru birçıkarımda da bulunmak mümkün. Bu düşünce de, klasikleşen bir düşünce olan‘insan yalnızdır’ düşüncesine sevk ediyor beni. Çocuğun yalnız olması çoknormal değil mi, biz koca bireyler yalnızken? Bu çocuk bir bilinmezlik olarakgördüğü dünya karşısında oldukça tedirgin. Ebru Ceylan da, izleyicinindakikalarca üzerine düşünebileceği müthiş fotoğraflarla bunu çok iyi hissettiriyor.

10 Aralık’a kadar

Milli Reasürans Sanat Galerisi

Maçka Cad. No: 35 Teşvikiye

Bu yazı Touch İstanbul Kasım sayısında yayınlanmıştır.

Don Juan’ı bir de sahnede görün!

2011-12-04T15:14:00.001+02:00

Don Juan, şimdiyekadar canını yaktığı kadınların daveti üzerine bir gecesini onlarla geçirir. Bukadınlar, Don Juan için hiç de iyi şeyler planlamamışlardır. Haluk Bilginer’inDon Juan rolünü başarıyla üstlendiği ‘Don Juan’ın Gecesi’ Oyun Atölyesi’nde...

Moda'nın ruhu bir başka. Oyuna yetişmek için taksiciyi baya bıktırmış olmalıyım ki, Oyun Atölyesi'ne vardığımda 15 dakika daha vardı oyuna. Ben de tiyatrodan geri geri yürüyorum, karnımı doyuracak bir yerler bulmak umuduyla. Ve karşıma Fatoş'un Mutfağı çıkıyor. Ev yemekleri yapan sevimli bir yer. Hemen kendime bir yer bulup lezzetli bir yeşil mercimek çorbası içiyorum. O kadar içten ve naif ki çalışanlar, ne yapacaklarını bilemiyorlar müşterilerini memnun etmek için. Ben daha fazla vakit geçirmek isterken oyun vakti geliyor ve kapı önünde biriken kalabalığa karışıp içeri giriyor, yerimi alıyorum...

Oyun Atölyesi, her sezon iyi oyunlar izleyebileceğimiz nadir sahnelerden. Yenisezonda ismini sıkça duyacağımız ‘Don Juan’ın Gecesi’ de bunlardan biri. Éric-Emmanuel Schmitt'in yazdığı, Şehsuvar Aktaş çevirdiği ve atölyenin başarılı yönetmeni Kemal Aydoğan'ın yönettiği oyunun kadrosuna ise diyecek yok: Gülen Karaman, Güneş Berberoğlu,Funda İlhan, Ayşegül Ünsal, Evrim Alasya, Muharrem Özcan, Umut Temizaş, SedaTürkmen, Selin Yeninci ve tabii ki Haluk Bilginer.

DonJuan, ‘zampara’ anlamına gelen efsaneleşmiş bir karakter. Oyunda da kadınlarınhayran olduğu ama onlara acı çektirmesine rağmen cazibesini kaybetmeyen, dahadoğrusu kaybetmeye çok yaklaşan Don Juan’ı son gecesinde izliyoruz. Oyunda netolarak kadının ne kadar duygusal olduğunu izlerken buna karşılık erkeğin de biro kadar bencilliğinden kaynaklanan rahatsızlığına sinir oluyoruz.

Çokeski bir malikânede toz alan temizlikçi sahnesiyle açılıyor perde. Sırasıyladünyanın çeşitli ve nadide şehirlerinden gelen kadınları Düşes önemli bir konuiçin davet etmiştir. Don Juan’ın terk ettiği kadınlardan, Düşes’in tabiriyle‘kurbanlardan’ dört tanesini Paris’e çağırır ve eğlence başlar. Tüm kadınlarbirbirini kıskanıyordur elbette. Ne de olsa hepsi Don Juan’ın aslen kendisinisevdiğini zannediyordur. Roche-Piquet Kontesi, Matmazel De La Tringle, HortenseDe Hauteclaire (rahibe) ve Madam Cassin aynı evde bir araya geldiğindebirbirlerini alt etmeye başlarlar. Düşes onları sakin olmaya ve tek bir hedefedoğru hareket etmeye çağırır: “Bu gece Don Juan buraya gelecek. Fakat hepinizsakin olmalısınız. Biliyorum hepinizin hâla ona karşı zaafı var. Don Juan bugece bir karar verecek. Ya manevi kızımla evlenip sonsuza dek ona bağlakalacakş ya da Kral’dan çıkarttığım yakalama kararıyla hapsi boylayacak. Onukızımla evlenmeye razı etmeliyiz.”

Tabii,Düşes’in minik kızıyla evlenip ona bağla kalacağı ihtimali üzerinde durmazhiçbiri. ‘İsa’nın eziyeti manastırı’ndan geldiğini söyleyen rahibe, BabaEvi’ndeki Safiye rolünden tanıdığımız Ayşegül Ünsal, o kadar iyi rol yapıyorki, uzun bir süre sizi güldüren kişinin o olduğunu söyleyebilirim.

Romanyazarı Matmazel De La Tringle, içlerinde Don Juan’ı tanımadığını iddia eden tekkişidir. Fakat Don Juan onu öyle bir kandırır ki, onu çok yakından tanıdığınısöyleyince yelkenleri suya indirir. Kısacası hepsi kendini Don Juan’abeğendirme derdinde olan kadınlardır.

DonJuan mekana teşrif ettiğinde, hiçbirinin kararlılığından eser kalmaz.Aralarında en kararlıları olan Roche-Piquet Kontesi’ni canlandıran GüneşBerberoğlu’nu henüz sahnede keşfetmemiş olanlardansanız, bu oyunla birliktekadınların mizahi yönünün ne kadar da kuvvetli olduğunu göreceksiniz. Aslınabakarsanız karakterlerin tümü çok güçlü oynuyor, ne de olsa hepsi bir ara DonJuan’ın hayatında olan kadınlar.

DonJuan, hiç beklenmeyen bir şekilde Düşes’in kızı Angelique De Chiffreville ileevlenmeyi kabul ediyor. Tabii tüm ‘kurbanlar’ şoka giriyor. Oyunun sonunusöylemiş gibi oldum ama oyunun sonunun sonu da var. Sadece Haluk Bilginer’insahnede nasıl şahlandığını görmek için bile bu oyunu izlemelisiniz!

Oyun Programı için: http://www.oyunatolyesi.com/

OyunAtölyesi

Dr.Esat Işık Cad. No: 3 Moda

Bu yazının bir kısmı Touch İstanbul Kasım sayısında yayınlanmıştır.

Kendine yalnızlaşanlar kasabası / / / / / Yalnız Batı

2011-11-17T22:05:00.001+02:00

İki kardeş neden sevmez birbirini? Normal bir sevmemek de değil, yeri geldiğinde öldürmek istercesine sevmemek. Gibi görünüyor aslında. İçeride, en derinde küçücük ama çok güçlü bir sevgi var, ikisi de belli edemiyor, o kadar.

İkinci Kat'ın merdivenlerini hep heyecanla çıkarım. Şayet oyuna gidiyorsam birinci kattan itibaren yukarıdan sohbet sesleri gelmeye başlar. O gün Yalnız Batı'nın provası için oradaydım. Usulca içeri girdim, provaya gizli seyirci olarak dahil oldum. Oyunculardan Deniz Karoğlu'nu (Coleman) 17.31'de izlemiştim. Orada çok daha sert bir karakteri vardı. Burada tam tersine oldukça esprili bir karaktere bürünmüştü. Kardeşi rolündeki Faruk Barman'la (Valene) o kadar iyi bir ikili olmuşlardı ki, gözlükleri ve mimikleriyle uzun süre birbirleriyle olan atışmalarını kahkahayla izledim.

Tabii bu kahkahaları atan bir ben değildim. Provada tüm ekip bu ikilinin hallerine gülüyordu. Provasını izlediğim bölümün ilerleyen dakikalarında 'Bornova Bornova' filmindeki performansıyla tanıdığımız Damla Sönmez girdi sahneye. Burada da gayet iyi bir oyunculuk sergiliyordu. Kasabanın sevilen ve paylaşılamayan kızı Girleen. Bir de o gün provada izleyemediğim ama Murat Mahmutyazıcıoğlu (Peder Welsh) var oyunda.

Bu arada kırmızıyla yazacağım bu cümle çok önemli: 23 ve 30 Kasım tarihlerinde bu ayın son oyunlarını oynuyorlar ve yer kalmıyor, acele edin!

Son dakika! 27 Kasım 19:00'a da ek gösterim konmuş!

Oyun sonrası izlenimler
Oyunu kara komedi diye duyuruyorlar. Evet derinlerdeki 'kara' olma durumu doğru. Ama birçok yerde komedi o kadar doruklarda seyrediyor ki, neredeyse tamamen komediye dönüşüyor.

Oyun başladığındaki ilk hissimin "film gibi" olduğunu not almışım defterime mesela. Evet müzikler, dekor ve ışığın da etkisiyle ve aslında en çok da salonun oyuna dahil edişiyle bir filmde gibisiniz. Bu iyi bir şey değil aslında. Niye tiyatroyu filme benzetelim ki? Sadece tiyatronun doğal haliyle bunu başarmasının zor olduğu anlatmak istediğim.

Yağmurlu bir havada babalarını defneden iki adamı görüyoruz. Eve dönüyorlar ve hayatlarına kaldıkları yerden devam ediyorlar. Bir şeyler ters gidiyor ama ne? En yakın dostları Peder Welsh onları sık sık ziyaret ediyor. Peder, içine kapanık, ne yapmak istediğini tam olarak bilemeyen ve biraz da alkolik. İnsanlarla dertleşmeye başladığı an, herkesin ağzından aynı sözcükler dökülür: "İnanç krizi mi yaşıyor yine?"

Bu durum karşısında üzülen kardeşler Coleman ve Valene, "İsa'ya şikayet edeceğiz seni sonunda!"

Bu iki kardeş sürekli didiniyor. Valene, takıntılı. Heykelleri var onları seviyor, korumaya çalışıyor. Babasının mirası ona kaldığı için evdeki tüm eşyaların üzerinde V yazıyor. Bu sahipliği de her fırsatta dile getiriyor. Bu durum Coleman'in canını sıkıyor elbette.

Şimdiye kadarki en uzun blog yazılarımdan biri oldu sanırım. Aşağıdaki metni de katarsak öyle. Oyunu daha fazla açık etmek istemiyorum. Oyunun yönetmeni Serkan Üstüner'in Yan Etki ekibi olarak ilk yönetmenlik denemesi. Deneme de denmez çünkü artık onun iyi bir yönetmen olduğunu oyundan sonra anlıyorsunuz. Oyunun yazarı başarılı oyun yazarı Martin McDonagh ve çeviri & dramaturji ise Elif Baş'a ait.

Cennet, cehennem, intihar, katil, itiraflar... Son olarak çok güleceğinizi ve o iki kardeş arasındaki özellikle şu diyalogun sizi etkileyeceğini garanti ediyorum: "Gitmeni istemedim, yalnız kalırdım, özlerdim..."

Touch İstanbul'da yayınlanan yazının orijinalidir (Dikkat aşağıdaki yazı oyun izlenmeden yazılmıştır)

Cinayetlerinişlendiği, kardeşlerin bile birbiriyle çıkar ilişkisine girdiği, yapayalnızinsanlar kasabasında pederin tek isteği var: Sevgiyi uyandırın! Yanetki’ninYalnız Batı’sı İkinci Kat’ta başlıyor...

İstiklal Caddesi’nde Tünel’e doğru yürürken BarcelonaPastanesi’nin sokağından hızlıca dönüp İkinci Kat’a çıktım ve usulca YalnızBatı’nın provasına girdim. Yönetmen Serkan Üstüner’in ciddi tavırlarıylaoyuncuları yönlendirmeleri ve Deniz Karaoğlu’nun esprili oyunculuğuyla çokeğlenceli bir ekip bir araya gelmiş. Bu eğlenceli ekibe sorularımla dahil oldumve evet, ben de çok eğlendim.

Bir kasaba ve bu kasabada ardı arkası kesilmeyen cinayetler.Öyle ki kasaba halkı cinayetlere karşı çoktan duyarsızlaşmış. İki kardeş, birpeder, bir de kasabanın olmazsa olmazı, güzeli var. Çocukluktan bu yanabirbiriyle didişen kardeşleri bir araya getirmeye çalışan peder, aslındayalnızlığın etrafında dönüp duruyor. Hangi yalnızlık mı? Şu an birçoğumuzunyaşadığı ‘kalabalıklar içindeki yalnızlık’.

Oyunun yönetmeni Serkan Üstüner, oyunu şöyle anlatıyor:“Oyunun isminden de yola çıkarsak, buradaki ‘yalnız’ kelimesi önemli. Modernyalnızlık tanımını anlamak lazım. Modern yalnızlık, insanın etrafındahiçkimsenin olmayıp bir başına kaldığı yalnızlık değil, kalabalıklar içindekiyalnızlık. Batı diye geçmesi de aslında bizi de içeriyor. Sanayileşmiş,modernleşmiş, kalabalıklaşmış, sosyalleşmiş, internet vs. her şey var içinde.İyice kalabalıklaşmış bir dünyanın içinde kendini yapayalnız hissetmedurumundan bahsediyor.”

Oyunda sadece ahlak değil, insana ait değerlerin dekaybolması anlatılıyor. İnsanlar içindeki sevgiyi unutuyor ve bu boşluğu somutşeylerle doldurmaya çalışıyor. Fakat insanî değerlerin yerini yine onlarladolduramadığı zaman saçma ve kötücül bir dünya ortaya çıkıyor. İşte bu kasabadaolanlar da böyle. Bir zaman sonra bu kötü olan şeyler de sıradanlaşıyor.

Üstüner, bu iç karartıcı gibi görünen hikayeyi çok keyiflibir yerden anlattıklarını söylüyor. Gerçekten iki kardeşin geçinememesi,pederin başına gelenler ve koca yalnızlık ancak bu kadar eğlencelianlatılabilirdi.

Kasabanın güzeli Girleen(Damla Sönmez)

Kasabanın güzel kızı Girleen karakterini canlandıran DamlaSönmez’e göre, yaşadıkları kasaba biraz ahlak değerlerini, etik kuralları kendiişlerine geldiği gibi anlayan bir kasaba. Girleen de bunun içinde ne kadarsevimli bir kız olabilirse o kadar sevimli ve pedere aşık. Oyun irlanda’dageçse, ahlak değerleri vs. bunlar aslında o toplumca yaşanan şeyler. Toplumlarbunu gerçekten kendi işlerine geldikleri gibi algılayabiliyorlar. Uzun süreböyle devam edince doğru olan buymuş gibi gelmeye başlıyor insanlara. Biraz acımasızbir oyun.

Kasabanın pederiWelsh (Murat Mahmutyazıcıoğlu)

İnançla ilgili biraz meselesi olan ve kasabanın özelliğisebebiyle, cinayetler işleniyor, intiharlar oluyor, bunları engel olamadığıiçin de kendisini suçlayan ve bu evdeki iki kardeşi barıştırmayı da amaç olarakgörüyor ve bunun için çabalıyor. Oyun boyunca onu görüyoruz.

Kardeşlerden Valene (FarukBarman)

İki kardeşten biriyim. Benim karakterim daha çok bencil,biraz maddiyatçı, olayları kendi çıkarına döndürmeye çalışan bir tip, birazkötü bir karakter aslında. Kardeşinin işlediği bir suçu ona koz kullanarak kullanıyor.İki kardeş sürekli didişiyor ve peder bizi barıştırmaya çalışıyor.

Kardeşlerden Coleman(Deniz Karaoğlu)

Coleman bir cinayet işliyor. Kasabada bu tip cinayetler çokvar. Kasabalılar cinayetlere duyarsızlaşmış durumda. Oyun bunların çerçevesindedönüyor ama daha çok kara komedi diyebileceğimiz bir oyun.

Künye

Yazan: Martin McDonagh

Yöneten: Serkan Üstüner

Çeviren & Dramaturji: Elif Baş

Oyuncular: Deniz Karaoğlu, Faruk Barman, Damla Sönmez veMurat Mahmutyazıcıoğlu

Oyun tarihleri: 23, 30 Kasım

"Yazmak ahlâklı kalmanın bir yolu"

2011-11-16T22:16:00.001+02:00

Yazacak şeyler, birikmenin ötesine geçti. Artık küçücük de olsa ilerlemeye bakmalı. Arayan giren zamanlarda bu topraklar acı şeyler yaşadı. Ne zaman yaşamıyor ki! Üst üste gelince artık acı olduğunu hissediyoruz. Tek tük olduğunda pek değeri yok, o hale geldik.

Hayat yeterince üzücü geçerken nasıl iyi şeylerden bahsedebilirdim ki? İyi bir oyun ya da bir kitap nasıl önerebilirdim? İçimden yazmak da gelmiyordu o ayrı, böyle hissizleşerek ne zamana kadar giderdi ki? Yaz(a)mayarak sanki sevmediklerimin istediklerini yerine getirip onların yüzünü güldüreceğimi düşündüm. İşte o an, benim yazmamam onları sevindirecekse ben yazacağım dedim.

Tam bu düşüncemin üstüne şu sıralar okuduğum Barış Bıçakçı'nın Sinek Isırıklarının Müellifi kitabındaki şu cümleyi gördüm: "Yazarken duygusal gelgitler yaşamanın kaçınılmaz olduğunu anlamıştı. Bir gün çok beğendiği bir cümleyi ertesi gün hiç sevmiyordu. Bir gün yazmaya inancı tamken, ertesi gün ülkede olup bitenleri düşünüyor, yazmak, üstelik dünyayla pek ilişkisi olmayan bir kahramanın romanını yazmak ona çok ahlaksızca geliyordu. Sonra, asıl dünya böyle bir yer olduğu için yazmak ahlaklı kalmanın bir yolu, diye düşünüyordu: Kalemle insan ancak kendisine kötülük yapabilir."

Barış Bıçakçı'yla aynı duyguları hissetmemiz anormal değil. Yaşadığımız coğrafyada duyarlı olanlarımız aynılarını düşünmüyor mu çoğu zaman?

...

Şu an yine bu bahsettiğim konuyla ilgili dağıldım, bambaşka bir sonla bitecek bu blog yazısı. Kaç zamandır duyurmaya niyetlendiğim bir etkinlik var: Bu Benim İlk Filmim.

24 Kasım'a kadar Yeşilçam Sineması'nda ilk filmler gösteriliyor. Filmarası Dergisi'nin basın sponsoru olduğu etkinlikteki filmler şöyle: Kavşak, Çoğunluk, İncir Reçeli, Memlekette Demokrasi Var, Kaledeki Yalnızlık, 11'e 10 Kala, Melekler ve Kumarbazlar, Saklı Hayatlar, Başka Dilde Aşk, Gişe Memuru, Küçük Günahlar, Öfkeli Çılgınlık Karamsar Çile, Kar Beyaz, İki Dil Bir Bavul.

Üstelik bilet fiyatları 1 TL!

Vizyonda fazla kalamayan ve hatta yer bulamayan bu filmlerden size tavsiye edebileceklerim, Çoğunluk, 11'e 10 Kala, İki Dil Bir Bavul.

Ben de Gişe Memuru, Kaledeki Yalnızlık ve Kar Beyaz'ı izlemeyi düşünüyorum.

İyi hissetmek, yaşayabilmek ve ayakta durduğunu göstermek adına bir şeyler yapmalı...

Okuyarak, izleyerek kendi adıma bunları kayda geçirerek yani yazarak Barış Bıçakçı'nın da dediği gibi ahlâklı kalmaya çalışıyorum, siz de deneyin.

'Nobel'den de öte' hayatlar

2011-11-09T00:33:00.000+02:00

"Artık ne okuyabiliyorum, ne de yazabiliyorum ama arkadaşlarım gözlerim, kulaklarım ve kalemim."

Bu sözler Necib Mahfuz'a ait. Doğan Kitap'tan çıkan 'Nobel'den de Öte' isimli kitap, şimdiye kadar Nobel Edebiyat Ödülü almış 16 ismin özel anlarına tanıklık ediyor.

Kitabın arşivlik hissi yaratan boyutu ve kalitesi okumaya da teşvik ediyor aynı zamanda. Siyah-beyaz oluşuyla fotoğraflardaki çekiciliğin arttığı kitapta önemli 'an'lar ve 'sözcük'ler var. Önce sadece fotoğraf üzerine kurgulanması planlanan bu kitap daha sonra "Neden içinde röportajlar da olmasın ki?" sorusuyla bambaşka bir forma kavuşmuş. Form diyorum çünkü içerisinde bambaşka hikayeler yer alıyor. Belki hayranı olduğunuz, tüm kitaplarını, söyleşilerini, adına çıkan her detayı 'bildiğinizi sandığınız' yazarların farklı anlarını göreceksiniz bu kitapta.

Kitapta hangi yazarların olduğunu merak etmeye başladıysanız şöyle sıralayabilirim: Wole Soyinka, Doris Lessing, José Saramago, Nadine Gordimer, Gao Xingjian, Gabriel García Márquez, Günter Grass, Necib Mahfuz, Toni Morrison, V.S. Naipaul, Imre Kertész, Kenzaburo Oe, Derek Walcott, Orhan Pamuk, Wislawa Szymborska ve Dario Fo.

Hepsi birbirinden değerli. Hepsinin hikayesi bambaşka. Fakat Necib Mahfuz en çok içime dokunan. Ne görebiliyor ne de duyabiliyor... Bu kitapta yer alan röportajdan kısa bir süre sonra vefat eden Mahfuz'un son sözlerinden bir demet yer alıyor bu kitapta.

Kitabın en muhteşem yanı da, gerçek bir röportaj kitabı olması. Bu röportaj-söyleşi ayrımını yazmayı çok kere istedim. Üniversitede öğrendiğim en önemli ayrıntı buydu. İşte bu kitapta söyleşinin değil gerçek röportajın yapıldığını göreceksiniz. Mekan izlenimleri ve bakış açılarının yer aldığı 'Nobel'den de Öte', edebiyatseverin kütüphanesinde en güzel köşeyi ayıracağı kitaplardan biri. Hazırlayanların eline sağlık.

Nobel'den de Öte
Nobel Edebiyat Ödüllü 16 yazarla söyleşiler
Metin: Xavi Ayén
Fotoğraf: Kim Manresa
Doğan Kitap
Ekim 2011

İran'dan ses var

2011-11-08T15:11:00.001+02:00

'İran'dan Sesler' için salt 'ses' demek doğru değil bana göre. Orada bir 'çığlık' var. İran'da hak ihlaline dair yaşananlar radyo oyunları ve sahne okuması ile Açık Radyo ve Kumbaracı50'de.

İran'da olan biteni tüm gerçekliğiyle okuyup göremiyoruz belki ama bu bahsedeceğim hikayeler gerçek. İlk oyunu (25 Ekim) izleyebilen şanslı azınlıktanım muhtemelen. Zira kapıda tahiminimden fazla bir kalabalık vardı ve dışarıda kalanlar oldu ne yazık ki.

Sahneye çıkan Ayça Damgacı, Güray Dinçol, Şehsuvar Aktaş ve Murat Karasu, Aşk Çocuğu için sahnedeydi. Oyun okuması sadece kağıttan okuyorlar gibi gelebilir ama bu isimler, acı hikayeleri hissederek okudu. Aşk Çocuğu'nun konusu şöyleydi: Adam karısını fuhuş yapmaya zorlar. Kadın birlikte olduğu adamlardan birine aşık olur. Kocası zina suçundan dava açar. Kadın ve sevgilisi yargılanır. Kadın sevgilisinden hamiledir. Koca 3 yıl ceza alır. Sevgilisi taşlanarak öldürülmeye, kadın önce 6 ay hapis, ardından 80 kırbaç ve taşlanarak ölümle cezalandırılır.

Kadının başına gelenlerin 'hiç' olduğu, görmezden gelindiği bir olay. Kadının adı yok!

Diğer oyun ise,

İsveç'ten Riksteatern'in yürütücülüğünü yaptığı SIDA'nın desteklediği 'İran'dan Sesler'de bunun gibi tam 8 gerçek hikaye var. Projenin Türkiye ayağında ise Altıdan Sonra Tiyatro var. Altıdan Sonra Tiyatro da, bu projeyi şöyle dillendirmiş: "İnsan haltları ve insan hakları..."

Hak ihlalleri üzerine kaleme alınmış bu gerçek oyunlar Türkiye haricinde İsveç, İngiltere, Almanya'da da radyo oyunu ve sahne okuması olarak sunuluyor.

Diğer oyunda ise, Yiğit Sertdemir (ki kendisi projenin yönetmeni oluyor), Derya Alabora, Gülhan Kadim, Ayşe Selen ve Murat Karasu metinleri okuyor. Bu oyunun konusu da şöyle: Mina Ayubi 17 yaşındadır ve birisini öldürmekten yargılanmaktadır. İçecek almak için girdiği gazete bayiisinde 2 erkek kardeş tarafından tacize uğrar. Kaçar. Küçük kardeş kovalayıp yakalar. Mina yerde bulduğu bir taşı alıp adamın kafasına vurur. Adam ölür. Abisi dava açar ve olayı, kızın onları cinsel olarak kışkırtması ve hırsızlık yapmaya çalışması şeklinde anlatır. Mina, bir kadın tanığın gerçeği görmesi ve anlatmasına karşın olay anında bakire de olmadığı için 18 yaşına kadar tutuklanır ve sonrasında yaşını doldurunca idam edilecektir.

Oyunlar sonrasında 'İran'dan Sesler'in İsveç'teki yapımcısı Mansour Hosseini ve aktivist Arsham Parsi kısa birer konuşma yaptılar. Bu oyunları yüzlerce oyunlar arasından seçtiklerini söyleyen Hosseini, özellikle en çarpıcı olanları projeye dahil ettiklerini anlattı. Kanadalı gay aktivist Arsham Parsi 2005'te Türkiye'ye geldiğini söyledikten sonra ilginç bir açıklamada bulundu: "Türkiye bizim için önemli. İran'dan çok kişi Türkiye'ye geliyor. Türkiye'ye şeriat gelmesinden çok korkuyorum." Her iki isim de tiyatrocu Merve Engin'e çok teşekkür etti. Merve, bu projenin Türkiye'ye gelmesinde önemli rol oynayanlardan biri.

Radyo oyunlarını 8 ve 15 Kasım Salı günleri saat 18:30'da Açık Radyo'da, aynı tarihlerde 20:30'da Kumbaracı50'de izleyebilirsiniz.

Altıdan Sonra Tiyatro ve Kumbaracı50'den aldığımız bilgilere göre sahne okumaları ilerleyen günlerde www.irandansesler.com adresinde yayınlanacak. Fakat canlı izlemenin farkını anlatmama gerek yok herhalde.

Sahne Okumaları Programı şöyle:

8 Kasım Salı 20:30

Gözaltı

Anlatıcı:

1. Adam: Onur Tuna

2. Adam: Arda Çetinkaya

2. Sorgucu: Onur Kahraman

Seni Seviyorum, Hoşça kal

Anlatıcı: Sezgi Mengi

Rafat: Semah Tuğsel

Polis 1: Arda Çetinkaya

Polis 2: İsmail Sağır

15 Kasım Salı 20:30

Oyuncu

Saravi: Şebnem Sönmez

Yönetmen: Mehmet Birkiye

Sahne Asistanı: Aslı Can Kortan

Erkek Oyuncu: Erkan Kortan

Kameraman: Murat Kapu

Işıkçı: İhsan Dehmen

Sesçi: Onur Tuna

Kostüm Tasarımcısı: Seda Özen Yürük

Asistan: İsmail Sağır

Reza'nın Hikayesi

Reza: Yiğit Sertdemir

Hamid: Ömer Erzurumlu

Moses: Onur Tuna

Asker: İsmail Sağır

Polis Mem. 1: Murat Kapu

Polis Mem. 2: İhsan Dehmen

Doktor: Erkan Kortan

Van’a şarkılar, Van’a oyunlar...

2011-10-28T13:04:00.000+03:00

Türkiye’nin yaşadığı en sarsıcı ve yıkıcı depremlerden biri olarak kayıtlara geçen Van Depremi için kültür-sanat dünyası da ellerinden gelen en iyi işten, icra ettikleri sanattan kazandıklarını Van’a gönderiyor.

Siz de bir oyun izleyip gönül rahatlığıyla yardımınızı yapabilirsiniz. Oyun izleyerek, bienali gezerekya da Van için Rock konserine giderek bir aileye çadır sağlayabilir, onlarıbattaniyeyle sıcacık tutabilirsiniz...

Van depreminden sonra DevletTiyatrosu Genel Müdürü Lemi Bilgin, afet bölgesine giderekduyarlılığını gösterdi. Biliyorsunuz, 23 Ekim Pazar günü deprem olduğu esnada Van Devlet Tiyatrosu’ndabir çocuk oyunu sahneleniyordu ve oradaki çocukların burnu bile kanamadı. Bina sağlamdıve çocuklar tiyatrodaydı... Van Devlet Tiyatrosu Genel Müdürü Esat Tanrıverdi, depremdensonra tiyatroyu kapatmadı ve deprem mağdurlarına açtı.

Örneğin ‘Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm’ filminin bugünkü tüm hasılatı Van’agönderilecek. E.S.E.K. Tiyatro Topluluğuda 25 Ekim akşamı '3. Türden Yakın İlişkiler' oyununu Van için oynadı. DoğaRutkay, 25 Ekim Pazartesi akşamı Twitter hesabından şöyle duyurdu: Bu akşam '3.türden yakın ilişkiler' oyunumuz için Etiler Akatlar gişeden alacağınız her bilet Van için...Destek verin beraber olalım...

Metin Zakoğlu da dün akşam 'Bir Delinin Hatıra Defteri'ni oynadı ve gelirini Van'a göndereceğini Twitter hesabından duyurdu. Ayrıca 29 Ekim Cumartesi akşamı için de şöyle bir tweet yazdı: Cumartesi Metin Zakoğlu ve Murat Evgin'den VAN içinözel bir gece.20:30 da Zakoğlu 22:30 da Evgin'in sahne alacağı gece Vanİçin.Rez:4673332

Alpay Erdem de dün akşam Old City’dekistand-up gösterisinden elde edilen geliri Van’a bağışlayanlardan. The Club ekibi de ‘AşkŞarkısı’ isimli oyununu dün akşam Van için oynadı.

Yarından itibaren Van için görebileceğiniz etkinlikler şöyle:

Tiyatro

Alternatif Tiyatro Mekanları Ortak Girişimi

29 Ekim Cuma 21:00 Limonata / Sıfırnoktaiki / İkincikat

3 Kasım Perşembe 20:30 Otobüs / BGST Tiyatro Boğaziçi / Maya Sahnesi

4 Kasım Cuma 21:00 Havaya Uçurulmuş / Karakutu

5 Kasım Cumartesi 20:30 Ölüm ve Kız / Tiyatro Artı / Mekan Artı

23 Kasım Çarşamba 20:30 Çatıdaki Yarasa / Aybike Esin Tumluer / Mekan Artı

28 Kasım Pazartesi 20:30 444 / Altıdan Sonra Tiyatro / Kumbaracı50
30 Kasım Çarşamba 20:30 A4 / Tiyatro Hal / Sahne Hal

Tarih ve oyun açıklanacaktır / İstanbulimpro / Beyoğlu Terminal

Tarih ve oyun açıklanacaktır / Destar Theatre / Şermola Performans

29 Ekim Cumartesi

Ak’la KaraTiyatro (İstanbul)

Oyun: Tom, Dick ve Harry

Saat: 15:00

Yer: Ak’la Kara Tiyatro Bahariye Cad. Akyıldız Pasajı No:92 Kadıköy

Rez: 0216 541 43 59 www.mybilet.com

Müjdat GezenTiyatrosu (İstanbul)

Oyun: Dur Bi Dakka

Saat: 20:30

Yer: Müjdat Gezen Tiyatrosu Osmanağa Mah. Kırtasiyeci Sok. No: 46 Kadıköy

Rez: 0216 449 59 52

Mekan Artı(İstanbul)

Oyun: Hastalık Hastası

Saat: 20:30

Yer: Mekan Artı Üftade Sok. No: 31 Harbiye

Rez: 0212 224 57 56

TiyatroGerçek (İstanbul)

Oyun: Üstü Kalsın

Saat: 20:30

Yer: Maya Sahnesi İstiklal Cad. Halep Pasajı Kat: 2Beyoğlu

Rez: 0212 252 74 52 mayasahnesi@gmail.com

TiyatroÖteki Hayatlar (İstanbul)

Oyun: Adam

Saat: 20:00

Yer: Oyuncular Tiyatro Kahve Cem Safran Sahnesi (İstiklalCad. Rumeli Han 48/4 Kat: 2 Beyoğlu Rebul Eczanesi üstü)

Rez: 0212 245 13 14 info@otekihayatlar.com

30 Ekim Pazar

Tiyatro Kare(İstanbul)

Oyun: Büyük İkramiye

Saat: 15:30

Yer: Profilo Alışveriş Merkezi Mecidiyeköy

Rez: 0212 217 70 97

1 Kasım Salı

Sadri AlışıkTiyatrosu (İstanbul)

Oyun: Oğluma Bi Haller Oldu

Saat: 20:30

Yer: Kozyatağı Kültür Merkezi

Rez: 0216 658 00 15

EkipTiyatrosu (İstanbul)

Oyun: Largo Desolato

Saat: 21:00

Yer: The Club

Rez: 0506 393 75 11

Konser

Van içinRock (İstanbul)

30 Ekim Pazar günü 11:00’de MaçkaKüçükçiftlik Park’ta başlayacak konserde birçok önemli isim sahne alacak. İlk kez bu isimleri bir arada görmeniz mümkün olabilir: 4x4, Aslı, Aylin Aslım, Ayşe Saran- Murder King, Can Bonomo, Cem Köksal, Çilekeş, Demirhan Baylan, Demir Demirkan, Dilemma, Duman, Direc-t, Emre Aydın, Ete Kurttekin, Feridun Düzağaç, Foma, Gece, Gece Yolcuları, Gripin, Haluk Levent, Kurban, Mabel Matiz, Malt, Marsis, Melis Danişmend, Model, Moğollar, Mor ve Ötesi, Multitap, Ogün Sanlısoy, Özge Fışkın, Pamela, Redd, TNK, Yüksek Sadakat.

UrbanFestival İstanbul (İstanbul)

29 Ekim Cumartesi günü Lounge FM’in TomtomSokak’ta gerçekleştireceği festivalin Biletix satışından elde edilecek gelirintamamı Van’a bağışlanacak. Festivalle ilgili bilgi için: http://www.loungefm.net/

BİFO Gülsin Onay Konseri (İstanbul)

Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası (BİFO) da Twitter hesabından 17 Kasım'da Lütfi Kırdar'da gerçekleşecek Gülsin Onay'ın konserinin gelirinin Van'daki depremzedelere gönderileceğini duyurdu. Ayrıntılı bilgi için bu linki tıklayabilirsiniz.

Bienal

İKSV’nin bu yıl12.’sini düzenlediği İstanbul Bienali de 30 Ekim Pazar günkü bilet gelirini Kızılay’ındeprem bölgesinde yürüttüğü kampanyaya bağışlayacak. Duyuruyu İKSV Twitterhesabından duyurdu.

İstanbul dışındaki etkinlikler

SinemaAnadolu (Eskişehir)

Tiyatro Poetika, 29 Ekim Cumartesigünü 18:00 ve 20:30 Anadolu Üniversitesi’nde Açık Aile oyunu depremzedelereyardım için sahneleyecek.

AdlandırılamayanAtölye (Eskişehir)

Eskişehir Osmangazi ÜniversitesiTiyatro Topluluğu Adlandırılamayan Atölye, tarihi ve yeri henüz netleşmemiş birgünde Van için İki Kişilik Hırgür oyununu oynayacaklar.

YenikapıTiyatrosu (İzmir)

İzmir Yenikapı Tiyatrosu, gelirinin tamamı Van'a yardım olarak gönderilecek 3 oyunluk bir etkinlik sahneleyecek. 11 Kasım 2011'de İzmir Fransız Kültür Merkezi'nde aynı akşam 18:30'da geçen sezonun turne oyunu 'İsyan'ı, 19:30'da Orçun Masatçı'nın yazdığı 'Umut'u ve 20:00'de de 'Fatsa Fikri'yi sahneleyecek olan tiyatro, tek oyun için 10 TL, üç oyun için 25 TL'lik bir ücret belirledi.

Çukurova Üniversitesi Tiyatro Kolu ÇUTİK (Adana)

Çukurova Üniversitesi Tiyatro Kolu, 'At' isimli projelerinin bilet gelirlerini Van'da zor durumda bulunan ihtiyaç sahiplerine ulaştıracaklarını açıkladılar.

Tiyatro oyunlarıylailgili gelişmeleri Van için Tiyatro Facebook hesabından takip edebilirsiniz.

Görünürlük Projesi ve iDans

2011-10-22T17:51:00.001+03:00

Bugünlerde en çok duyduğum şey, “Ne kadar geziyorsun!”

Aslında o kadar da çok gezmiyorum, kentteki etkinliklerinyanında benim gezmelerim bir nokta kadar bile değil diyebilirim. Üstelik hergezintimi Twitter’da paylaşmıyorum bir de. Kimisi özel olarak sadece notdefterime düşüyor.

22 ve 23 Ekim’de yani bugün ve yarın takip edeceğim etkinlikleri paylaşmak istedim.

Bu akşam Görünürlük Projesi (ki bu yıl 7. yılını kutluyor veher yıl daha da başarılı hale geliyor. Bu anlamda projenin Genel SanatYönetmeni Yeşim Özsoy Gülan ve Proje Koordinatörleri Ceren Ercan ve Okan Urun’ateşekkürler) kapsamında ‘Sen de Mutlu Olma Amy’ performansıvar. Saat 20:30’da Tünel’de. Konunun detaylarını ntvmsnbc için yaptığım haberdeokuyabilirsiniz. Ceren Ercan yönetmenliğinde ve lise-üniversite gençlerininyazdığı oyun, derin anlamlar taşıyor.

Akşam hızını alamayan ve biraz da müzik olsa diyenler benceSalon’da GusGus’u dinlemeli.

23 Ekim Pazar günü ise, yine Görünürlük Projesi kapsamında, ‘80’lerdeÇocuk Olmak’ kitabının editörü, Yitik Ülke Yayınları’nın Genel Yayın YönetmeniKadir Aydemir’in ilk oyunu ‘Kayıp Mektup Monoloğu’ sahnelenecek.(Bugün 14:30’da ilki gerçekleşmiş. Geç haberim olduğu için yazamadım.)

Ve 23 Ekim Pazar akşamınızı bir dans performansıyla kapamanızıöneriyorum.

Benim gibi iDans İstanbul Uluslararası Çağdaş Dans vePerformans Festivali’ne son gün yetişin! Beşiktaş Fulya Sanat’ta gerçekleşecekçağdaş kareografinin önemli ustalarından Jerome Bel'in ilk kez 2001'de sahnelenen 'The Show Must Go On' adlı eseri tamamen yerli bir ekiple sahnelenecek.

İşte siz de bu etkinliklere dahil olursanız, "Ne kadar çok geziyorsun!" şaşırmalarına maruz kalabilirsiniz. Tabii eğer istiyorsanız...

Alternatif Medya Şenliği'ne doğru

2011-10-15T22:41:00.000+03:00

Geleneksel medya, inandırıcılığınıkaybedeli çok oldu. Fakat medyaya azimle o kadar inanmak, güvenmek istiyoruz kitam birine ısındık derken, bir yerinden hava kaçırıyor. Uzun zamandırgeleneksel medya, köşe yazarları üzerinden küçücük adımlarla ilerliyor. Gazetelerinkayboluşunu izliyoruz, fakat bunu bir kayboluştan öte evrilmeye yormakgerekiyor. (Fikirler de yok edilmeyeçalışılıyor, bu başka bir yazı konusu) Neticede fikirler değil giden,sadece meta.

Yeni ve eski dünyayı yönlendiren vekullananlar olarak bir arada olmanın, üretmenin, adil bir düzen bulmanın vebunu sürdürmenin önemi çok büyük ama çok zor. Bunu gerçekleştirmek için yapılan çalışmalar ise sevindirici ve umut verici.

‘Alternatif’ olan her şeye, her zamanilgi duydum. Merak ettim, araştırdım, destekledim, seslerini duyurmaya çalıştım.Çünkü bir şeyin alternatifsiz olmasından daha kötü bir şey düşünemiyorum. Başkasesler, başka fikirlere her alanda ihtiyacımız var. Neyse ki yeni medyalarımızda var. Dünyanın her noktasında ne olup bittiğini anında öğreniyoruz. Ama taraflı,ama eksik, ama yanlış… Bu yeni medyanın da güvenilirliği tartışılır, tartışılıyor da elbettefakat geleneksele göre ‘şimdilik’ daha güvenilir olduğu aşikâr.

Yaşamaya çalıştığımız dünyada belkide bu aralar birine inanmak için en çok medyada alternatif söylemlereihtiyacımız var. Bunun için de yarın Yeşil Gazete, Beyoğlu’nda yeni sesler, yeni cümlelerkuracak insanları bir araya getiriyor ve yepyeni bir şenlik sunuyor bize. Alternatif Medya Şenliği 16 Ekim Pazar günü saat 11:00’de başlayıpgece yarısına kadar sürecek. Siz de orada olmalısınız.

Konu başlıkları ve program şöyle:

12.00-13.15- MedyaOkuryazarlığı (Moderatör: Nadire Mater)
13.30-14.45- Yeni Medya Düzeni (mi?) (Moderatör: Tolga Çevikel)
15.00-16.15- İnternet Sansürü (Moderatör: Avniye Tansuğ)
16.30-17.45- Medyada Nefret Söylemi (Moderatör: Yasemin İnceoğlu)
18.00-19.15- Dijital Aktivizm (Moderatör: Alper Akyüz ve Erkan Saka)

Detaylı bilgi: http://alternatifmedyasenligi.wordpress.com/

Alıntılar: Şans Müziği'nden

2011-10-13T23:06:00.000+03:00

Geç keşfedilenler mi daha değerli yoksa yıllar öncesinden bilinenler mi? Cevabı değişkenlik gösteren bir soru. Paul Auster ne büyük ustaymış ki, onu okumaya başladığımdan bu yana elimden bırakamıyorum. Mutlaka üçüncü kitabım o oluyor. Şimdi de Şans Müziği'nde sıra. Sevdicekle aldık, Tivoli'den. Ve altı çizilesice cümleler çizildi, buraya da not edildi...

Paul Auster / Şans Müziği / Sy. 18

Sonunda kafasına kurşun sıkma yürekliliğini bulmuş biri gibi hissediyordu kendini - ama bu kez sıkılan kurşun ölüm değil yaşam getiriyordu, yeni dünyaların doğumuna yol açan bir patlamaydı bu.

(Bu cümleye yorum bile yapması zor. Her kurşun öldürmüyormuş demek ki!)

Paul Auster / Şans Müziği / Sy. 19

Sanki müzik dünyayı daha iyi görmesine, eşyanın görünmez düzeni içindeki yerini anlamasına yardım ediyormuşçasına, piyano çalmaktan huzur duyardı.

(Evet keşke piyano çalabilseydim. Ama müzik başlıbaşına dünyayı daha farklı algılamaya yaramıyor mu sizce de?)

Kitabımı en yakın arkadaşıma verdim

2011-10-12T22:58:00.000+03:00

Belli bir döneme kadar hep dinlemeyi sevdim. Ya tüm enerjimi evde dökerdim ya da çok sevdiklerime açardım dökülürdü her şey. Büyüdükçe dinleme ile eşitlendi konuşmadurumu. Yaşadıkça konuşacaklarım arttı, yaşadıklarım dünyaya bakışımı değiştirdi, isyanım tavan yaptı. Tüm bunlar olurken dostlar geldi, gitti. Sonra kimi geri döndü. Aslında gitmemişti, Zeynep de onlardan biriydi işte...

“En sevdiğiniz kitabınız mı en sevdiğiniz arkadaşınız mı?”deseler, bir an düşünürüm. Düşünülmeyecek gibi bir soru da değil hani. Henüz ensevdiğim kitap olup olmadığını bilmediğim ama beni oldukça heyecanlandıran birkitabı, sabah masamda bulunca hoşuma giden “Buzdolabının Üstündeki Kız”ı,dostum Zeynep’e verdim bu akşam.

(BuzdolabınınÜstündeki Kız / Siren Yayınları / Etgar Keret)

Yani kendi okuma zevkimi feda ettim. Olayı dramatizeetmeyeceğim elbette. Sadece daha iki sayfasını okuduğum ve devamını oldukça merakettiğim kitabı, Zeynep’in okuması için daha uygun bir zaman olamazdı.

Hatta, “Çabuk oku, sonra da ben okuyayım” dedim. Şöyle birkarıştırdı, kısa öykülerin ilk paragraflarını okudu sesli. Hepsinde başka canalıcı bir durum söz konusuydu. Ona iyi geleceğini hissettim, o da hissetti vealdı.

Umarım iyi gelir. Kitaplar hep iyi gelir. Belki hayatın, belki bakış açısının yönü değişir. Göreceğiz.

Not: Zeynep'in yorumlarını da, benimkileri de paylaşacağım, en yakın zamanda.

iTEF'te yeni medya-yazar kimliği üzerine

2011-10-08T22:47:00.004+03:00

Lamb’i dinledim Salon'da bir de üzerine İTEF’i yakaladım Kadıköy’de. Hepsinden kısa kısa bahsetme zamanı. Bir de dergiler, kitaplar var bu yazıda…

Aynı şarkıda romantizm ve hareket ritmi

İstanbul Tanpınar Edebiyat Festivali etkinliğine başlamadan önce İKSV Salon’da umduğumdan da iyi bir performans sergileyen Lamb’den bahsetmeliyim. Konser 22:30’da başlayacağından öncesinde Vatan gazetesinden arkadaşım Eda ile oturduk, lafladık. Kendisiyle One Love’da tanıştık ve tamamen eğlence üzerine kurulu gibi görünen ilişkimiz yakın bir arkadaşlığa dönüştü. Çok da iyi oldu. Salon’u Lamb’le açmış oldum. Lamb'i keşfetmenizi, ona ısınmanızı ve benimsemenizi isterim.

Yeni Yazın/Yeni Medya-Yazar kimliği nasıl değişti?

Gün boyu harcadığım enerjinin üzerine vapurla Kadıköy’e geçmek, İstanbul’un nadir güzelliklerinden olan boğazı izlemek rahatlattı ve yorgunluğumu aldı. Bir arkadaşa uğradıktan sonra 20:00’de başlayan etkinliğe yarım saat gecikmeli de olsa gittim. Son adım attığım tarihi hatırlamadığım Karga’yı özlediğimi fark ettim ve kapıdan adımımı attıktan sonra ahşabın verdiği o hissiyatla iyi hissettim kendimi. En üst katta edebiyat vardı hem de, insan nasıl iyi hissetmesin? Depar atarak çıktım ve oturacak yerin kalmadığını görünce küçük bir çöküntü yaşadım ama çabuk atlattım merdivenlere yayılıverdim. Konuşulanları önce duymaya, sonra algılamaya çalıştım. Merdivendeki gıcırtı sesleri arasında konuşulanları kesik kesik duymama rağmen büyük zevk aldım ortamdan. Birkaç cümle aktarmam gerekirse…

Péter Zilahy: “Teknolojik aletlerin modasının geçeceğine inanıyorum. Benim için en önemli şey kitabı elle yazmak.”

Hakan Günday: “Yazarak düşünmek bir insanın potansiyelini en yüksek şekilde kullanabileceği bir süreç.”

“Basılı yayında okur tepkisini ne zaman alacağınız belli değil. Ekranda hemen görebilir hemen etkilenebilirsiniz:

Sezyum: “Özdeyişlerle kullanacağım ki çevirmen çeviremesin.” (Sezyum hem yazarken hem de konuşurken zekasını başarılı kullanan yazarlardan biri bence.)

Bu ay okumanızı önereceğim, aslında her ay için geçerli olabilir, dergiler var. Sabit Fikir, sadece bir edebiyat dergisi değil, insanı daha çok kitap almaya ve okumaya teşvik eden bir dergi. Notos Edebiyat da aynı şekilde, iki ayda bir çıkan derginin her noktası o kadar değerli ki…

Tabii ki bu ay bitmeden Altyazı edinmeniz gerekiyor. Acele edin şehrin en ücre köşelerinde bile derginin bittiğini gözlerimle gördüm. Bu kadar çok satmasının en büyük sebebi, Nuri Bilge Ceylan'ın Bir Zamanlar Anadolu'da filminin kurgu günlükleri kitabını veriyor olması.

Ve okuduğum kitapları paylaşmak geldi içimden. Sevdicekle aldığımız –yine- bir Paul Auster kitabı, Şans Müziği. (Hayatımın her döneminde bir Auster olacak sanırım, Görünmeyen etkisi)

E. M. Cioran, ismini daha önce duyup henüz başladığım bir yazar. Başka kapılar açtı, o kapılardan ilerliyorum şu sıralar. Burukluk'u okuyorum.

Ve Dost Kitabevi’nin mini kitaplarından Sanat Tarihi’ne bakıyorum bir de göz ucuyla.

Romanlaştırılmış belgeler

2011-10-03T22:19:00.001+03:00

Bu yazı Touch İstanbul Eylül sayısında yayınlanmıştır.

Akbank Sanat, dünyaca ünlü fotoğraf sanatçısı Bruno Serralongue’yi ağırlıyor. Ali Akay’ın küratörlüğünü yaptığı ve 28 Ekim’e kadar sürecek Zaman Kapsülü isimli sergiyi Akay’la konuştuk.

Sürekli seyahat eden birinden bahsediyoruz; Bruno Serralongue. Gezdiği şehirlerde, gördüğü insanları, olayları karesine kazıyan ve bunu bize ulaştıran başarılı bir isim. Yaşananlar bir fotoğraftan öteye geçip içinize dokunuyor. 15 Eylül’de başlayacak serginin detaylarını küratör Ali Akay anlatıyor.

Serginin ismini Zaman Kapsülü olarak siz mi belirlediniz?

Sanatçıyla birlikte karar verdik. Kendisinin fotoğrafları geleceğe doğru açılan fotoğraflardır. Zamana ait. Şu anda çok dolaşımda olan bir sanatçı. Bu anlamda Akbank Sanat’ta İstanbul Bienali sırasında gösterilmesi ilginç olacak.

Genel olarak sergideki fotoğraflardan biraz bahseder misiniz?

Bruno Serralongue’ un fotoğraflarında, dünyanın içinden geçen bakış her yanı yatay bir şekilde kesiyor ve bir belgeleme arzusu okunuyor; ancak aynı zamanda kendisinin olaylara baktığı mesafeden fotoğraflarına baktığımızda, burası, onun durumunu, konumunu belirliyor ve de belgelemenin ötesine geçen bir öznelliğe dokunuyor. Fotoğraflar tam olarak enformasyon vermekten çok verirmiş gibi duruyorlar ve aslında hiç bir enformasyon fotoğraflarda okunmuyor. Enformasyondaki ayrıntıların açıklanmasından çok bize ayrıntıları kapalı bir şekilde (okunamamalı veya yarım okunmalı gibisinden) veriyor. Bunu etikette açıkça küresel bir sorunu gösteren bir bakışla sunuyor. Sosyal ve politik sorunların küreselleşmiş olduğunu gösteriyor. Bu hem burayı hem de dünyayı ilgilendiren bir sorun zaten.

Bruno Serralongue, fotoğraflarında zamanı durdurma çabasında gibi görünüyor. Siz nasıl değerlendiriyorsunuz?

Zamanı durdurmuyor bu fotoğraflar tersine, zamana açılıyor, geleceğe doğru bakıyor; virtüellik taşıyorlar. Serralongue seyahat ediyor, konusunun peşinden gidiyor, kovalıyor; beklemiyor pasif bir şekilde; tersine ülke ülke, coğrafya coğrafya gezerek, enformasyon toplumunun içinden bu tartışmaların kalbine doğru bakma istencini bize gösteriyor. Bugünün sanatsal durumundan biri olan enformasyon taşıyan fotoğraflar aynı zamanda ‘’enformasyon toplumunun’’ küresel halini de sergilemekten geride kalmıyor. Gelmeyen enformasyonu taşıyor; ama belgesellik aynı zamanda kurgulanıyor, bir tür ‘romanlaştırılmış’ bir belge haline sokuluyor.

İstanbul Serralongue ilk kez konuk ediyor. Bu fotoğraflarda İstanbul’la benzeşen noktalar var mı?

Sorunları benzer olarak görmek mümkün, çünkü fotoğraflar dünyadaki küreselleşme ve öteki küreselleşme ve alter-modernlikle alakalı olarak gözüküyor. İstanbul’da da bu tip bir hareket oluşmakta; ayrıca mültecilik meselesi, Kürt meselesi vb. gibi kimlik ve dünyasal sorunlar bu fotoğraflarda başka coğrafyalarda gözükmekte.

Sizi en çok etkileyen fotoğrafı hangisi oldu? Neden?

Sergideki bütün fotoğraflar etkileyici. Bruno ile beraber afiş ve davetiye için seçtiğimiz fotoğraf alevler içindeki görüntü dünyanın su andaki halini tam olarak vermekte. Bir yandan ekonomik ve sosyal kriz diğer yandan onca siyasi sorun varken, iç savaşlar, etnik savaşlar ve mücadeleler, kimlik sorunlarında çıkamama sorunlarının getirdiği meseleler vb. her şey ‘’yanan’’ bir dünyayı bize göstermekte değil mi?

Bu da mı gol değil?

2011-09-30T10:45:00.001+03:00

Bu yazı Touch İstanbul Eylül sayısında yayınlanmıştır.

Girişe bir not: Herkes oyun yazarları Alper Kul ve Özgür Özgülgün ile konuşmuştu. Ben de yönetmen ve oyuncuları tercih ettim. Bir de aşağıda prova sonrası yapılan bir röportajı okuyacaksınız. Yani oyunu o zaman izlememiştim. Oyundan sonraki hislerim şöyle; bu oyun futbol eksenli gibi görünse de aslında bambaşka bir insan hikayesi anlatıyor. Öyle ki, oyundan sonra gözlerim yaşartan çok başarılı performanslar vardı.

Sıfırnoktaiki’nin yeni sezon oyunlarından ‘AuT’, futbol etrafında dönen gerçek bir aşk hikayesini anlatıyor.

Geçtiğimiz sezon yenilikçi oyunlarıyla sıkça söz ettik Sıfırnoktaiki’den. Bu sezon yine çok iddialı oyunlarla geldiklerinin müjdesini verelim. Yeni sezon oyunlarından olan AuT, isminden de anlaşılacağı üzere, futbol temelli bir oyun. Temelinde futbol var fakat aslında çok başka bir dünya anlatılıyor oyunda. Oyunun provalarını izlemeye gittiğimde, ekip çok eğleniyordu. Usulca bir sandalyeye yerleştim ve onları izlemeye başladım. Alper Kul ve Özgür Özgülgün’ün yazdığı oyunu Eyüp Emre Uçaray yönetiyor. Yardımcı yönetmenliğini Heves Duygu Tüzün yapıyor ve sahnenin yıldızları ise; Ferit Kaya, Erkan Kolçak Köstendil, Taner Ölmez, İhsan Ceylan, Sinan Arslan, Barış Gönenen, Volkan Çolpan, Eren Dinler ve İncinur Daşdemir. Oyunun yönetmen ve başrol oyuncularıyla çok detaya girmeden, AuT’u konuştuk.

Oyunun başrolü Jaws’a göre nasıl bir hikaye bu?

Erkan Kolçak Köstendil: Çok büyük bir aşk hikayesi. İnsanın bir şeye aşırı derecede aşkla, tutkuyla bağlı olduğu zaman neler yapabileceğini ve bu aşka sahip olan insanların nasıl kullanıldığını anlatan bir oyun. Bu aşk futbol, takım, renk aşkı ama futboldan öte bir aşk hikayesi var bence.

Ferit Kaya: Bir kaçırma hikayesi. Bir kaleci bir gol yiyor. Yönetim de, -onların diliyle- kalemi kırıyor. Benim oynadığım karakterin adı Sarı. Bir oluşum ve belirli bir hiyerarşi var tribünde.

Jaws nasıl bir karakter?

Erkan: Takımına tutkuyla bağlı bir karakter. Ve bazı inandığı şeyler var, o inandığı şeyler oyun boyunca kırıldıkça değişiyor.

Futbol nasıl böyle bir aşka dönüştü sizce?

Erkan: 80’lerden sonra siyasi kimliklerini bir yere bırakmak zorunda kalan insanların futbol tek tutkusu haline geldi. Bu sevginin, bu aşkın nasıl paraya dönüşebileceği ile ilgili bazı insanların, bu aşkı nasıl kullandıklarını anlatan bir hikaye. Bu karakterler aslında mağdur olan karakter.

Oyunun rast geldiği dönem olarak ne düşünüyorsunuz?

Erkan: Biz oyunu okuma provası yapmaya geldik, 3. okumadan sonra 4. gün provaya gelmeden önce sabah şike mevzuları patladı. Oyuna başlarken, ‘Acaba doğru bir iş mi yapıyorum?’ dersin, ben 4. okuma provasına koşarak geldiğimi hatırlıyorum. 2 sene önce yazılmış bir oyun, sonra revize edilmiş. O yüzden tam üstüne denk geldi diyebiliriz.

Şike olaylarından sonra oyundan bir çıkarma ya da oyuna bir ekleme yaptınız mı?

Eyüp Emre Uçaray: Yok hayır. Futbol çok büyük bir motif oyunu, taraftar olmak çok motif. Ama bakarsanız insanların hayattaki hikayesine dair çok genel bir şeyden bahsediyor. Hayatta, birlik olmak istiyoruz, bir yere ait olmak istiyoruz. Bu zaman zaman din oluyor, sol örgüt oluyor. Ama bir şekilde benlikten egodan sıyrılıp, bir yere ait hissetmek, bir yere dahil yaşamak, üzülmek sevinmek istiyoruz. Biraz da bunun hikayesi. O yüzden oyunun içerisinde çok olaylar var. Daha çok Jaws karakterinin çocukluğunda aldığı bir psikolojik darbe sonucunda, taraftarlıkla birlikte kendine bir aile keşfediyor, sonra onu nasıl kaybettiğini anlatan bir hikaye. Bu bir mafya hikayesi değil. Aşk var, korku var. Bunu çok sert yapıyorlar; küfür, şiddet, çok sert bir ilişki. Biraz da erkek dünyası olduğu için olabilir. Ama baktığınızda çok naif bir dünya aslında.

Ben hiçbir zaman anlayamadım o fanatizmi. Oyundan sonra anlıyor muyuz peki?

Emre: Biraz içine girmeye çalıştık. Gerçekten ister istemez, en azından nasıl bir yerde aşk olduğunu görebiliyoruz.

Oyundan çıkınca ne hissedecek insanlar?

Emre: Kalplerinde bir şey hissetsinler istiyorum. Jaws karakteri çok arada bırakıyor insanı. Ne ona kızabiliyorum, ne onun için üzülebiliyorum.

Neden ismi aut?

Emre: Aut olmasının sebebi, buradaki karakterler biraz kendilerini aut olarak nitelendiriyorlar. ‘Bu da mı gol değil!’ gibiler.

Ferit: Hayatları hep aut olmuş, hiç gol olmamış.

Şimdinin gençleri ‘Şimdiki Zamanlar’da

2011-09-24T16:01:00.002+03:00

Özge Atiktürk

Bu yazı Touch İstanbul Eylül sayısında yayınlanmıştır.

Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinin umduğunuzdan da iyi işlerinin sergilendiği “Şimdiki Zamanlar” sergisini 2 Ekim’e kadar Pera Müzesi’nde görebilirsiniz.

Kurulduğundan bu yana her yaz salonlarını genç sanatçılara veya sanat eğitimi veren kurumlara ayıran Pera Müzesi’nin şimdiki konuğu Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencileri. 111 sanatçının 82 eserinin bulunduğu bu sergide, ağzınızın açık kalacağı eserleri görmeye hazır olun.

Pera Müzesi’ndeki her sergiyi elbette gidip ziyaret etmek bir zevk fakat açıkça söylemek gerekirse Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinin konuk olduğunu duyunca daha da bir meraklandığımı söylemeliyim. Zira şimdiye kadar tanıdığım tüm Anadolu Üniversitesi GSF öğrencileri çok başarılı ve işleri kesinlikle görülmeye değer. Bu sergideki işler de beni yanıltmadı ve onlara artık ‘genç’ demekten vazgeçmemiz gerektiğini düşündürdü bana.

M. Akif Kaynar

5. kattan gezmeye başladığımda bir yandan serginin isminin neden “Şimdiki Zamanlar” olduğunu düşünüyordum. Eserlerin çoğunun şu anı anlatan detaylara sahip olduğunu anlamam çok uzun sürmedi. Gençler yaşadıklarını, anlatmak istedikleri pencereden anlatmıştı. Sadece dijital hayata uzak olmadıklarını, memlekette yaşanan sorunlarla da ne kadar ilgilendiklerini görebiliyorsunuz. Hepsi birbirinden değerli eserler arasında mesajı yüksek olan işlerin yanında çok eğlenceli işler de vardı.

Gülşah Canpolat

Sergide 8 ayrı bölüm öğrencilerinin bitirme projeleri yer alıyor. Animasyon ve illüstrasyon alanındaki işler hepsinden başarılıydı. Özellikle birkaç ismi anmadan geçmek olmayacak. Örneğin Gülşah Canpolat’ın Metamorfoz isimli serigrafi çalışmasında, sanatçı kadın imgesi ile onun tüketilen ve yitirilen yerini, kimliğini, başkalaşımını irdeliyor, yaşam deneyimlerinin kadını nasıl derinden ve geri dönüşü olmayacak şekilde etkilediğine dikkat çekiyor. Bu eserde özellikle, giderek yaygınlaşan estetik tutkusunu ve sıfır beden olma hayaliyle kayıp giden hayatları görüyorsunuz.

Bir diğer illüstrasyon çalışması, M. Akif Kaynar’ın İroni’si. Dijital görselleştirme tekniğiyle yapılan bu eserde, yaratıcılığın sınırlarının zorlandığı, kimi zaman üretmek ya da üretmemek arasındaki bunalımın yarattığı gerginliği görüyorsunuz. Bir yazarın hikayesi, çok ince ve sade çizgilerle anlatılıyor.

Murat Ateşli

Ve serginin en çarpıcı işlerinden biri daha, Özge Atiktürk’ün Bak Gör isimli işi. Sağdan bakınca başka, soldan bakınca başka insanların suratlarının olduğu bir eser bu. Öfkeli, şaşırmış, hesap soran gençler var burada. Atiktürk işiyle ilgili duygularını şöyle anlatıyor, “Hayatı ciddiye aldıkça, sıkıcı bir bilinç sayesinde düşlerimiz birden yok olur. Ben, çocukluğumu dün gibi hatırlayanlardanım. İçimdeki çocukla ve onun hayal dünyasıyla heyecanlı bir hayat sürüyorum. Büyüdükçe de bu hayallerimin olgunlaşıp yaşama ve insanların kendi iç dünyasıyla olan ilişkilerine dönüşmesi; projemde optik oyunları, perspektifin cilvelerini seramik bir panonun üzerine aktarmamı ve bunu günümüz ses ve görüntü teknolojisini kullanarak desteklememi sağladı.”

Bu işlerin henüz öğrenciliğini yeni bitiren gençlerin elinden çıktığına şaşırıyorsunuz. Yetenekleri barındıran bir coğrafya burası, kıymetini bilmeli.

111 Sanatçı / 82 Yapıt

Animasyon 6 sanatçı, 6 yapıt

Baskıresim 11 sanatçı,11 yapıt

Cam 10 sanatçı, 10 yapıt

Grafik 42 sanatçı, 9 yapıt

Heykel 7 sanatçı, 9 yapıt

İç Mimarlık 6 sanatçı, 6 yapıt

Resim 14 sanatçı, 15 yapıt

Seramik 15 sanatçı, 16 yapıt

Ben gidersem, Ruhum sen kal dünyada // Fikret Kızılok'u anma

2011-09-22T23:21:00.000+03:00

Kulağımıza şarkılar çalınır, yazın başka şarkılar çeker gönül. Kış mevsimine ise başka şarkılar yakışır. Bir de mevsim ne olursa olsun sizi bulunduğunuz yerden alıp götüren değerli şarkılar vardır.

Yıllar geçer, bazı insanlar unutulmaz. O unutulmayan insanların unutulmayan sözleri, şarkıları da vardır. Çakılır kalır olduğu yere. Hem oradadır, hem gökyüzünde uçuşur sanki.

Müzik dediğimiz şey o kadar değerli ki. Benim gibi yazanlar için kimi zaman ilham verir, kimi zaman kalemi kağıdı bırakıp sadece dinlemeye sevk eder. Ama her hâlükârda kulakta, ortamda, evde bir ses varsa, o zaman her şey başka güzeldir.

Gitmek isteyenler için kaçıştır bir nevi şarkılar. Dinlersin ve gidersin, uzaklaşırsın. Döne döne aynı şarkıyı dinlersen, uzun bir yolculuğa bile çıkabilirsin. Şayet o şarkının geçmişte anıları varsa, o an o noktada, o insanlarla, o çiçek kokularını duyuyorsundur. Yok eğer yeni yeni anılar birikiyorsa, bilirsin ki ileride şimdi bulunduğun noktayı hatırlayacaksın.

İşte bu kadar methiyeyi hak eden, önünde saygıyla eğileceğim, şu an hayatta olmadığı için ancak göklere sığdırabildiğim insanlar var. Bunlardan –sadece- biri Fikret Kızılok.

Bundan 10 yıl önce bugün Fikret Kızılok’u kaybettiğimizde ben lisedeydim ve radyoculuk yapıyordum. O zamanlar radyoda dinlerdim ama programda onun şarkılarını çalmazdım. Malum popüler müzik dinlenirdi ve acemiliğin verdiği bir hisle pop müzik çalardım. Kızılok çalarsam dinlemezlerdi beni.

Neyse şimdi aradan 10 yıl geçince ve ben hala deli gibi Fikret Kızılok dinlediğimin yeniden ve yeniden idrakına varınca bu yazıyı yazmak istedim. Her şarkısı ayrı değerli. Yalnız bir tanesini paylaşmak isterim, en sevdiklerimden…

Üçlemenin sonu: Saç

2011-09-09T12:13:00.002+03:00

2007 yapımı Rıza isimli filminden sonra yakından takip ettiğim Tayfun Pirselimoğlu, Ölüm üçlemesinin ikinci filmi Pus'tan sonra son film Saç'la aramıza dönüyor. Film bugün vizyonda.

Dünya prömiyerini Locarno’da yapan "Saç" çok sayıda festivalde gösterildi ve bir çok ödül kazandı. Ödüllerin arasında İstanbul Film Festivali ‘En İyi Film’, ‘En İyi Yönetmen’, ‘En İyi kadın Oyuncu’ (Nazan Kesal), Festoria Film Festivali ‘Fipresci’ Ödülü, Almati Festivali ‘Netpac’ Ödülü, Gezici Festival ‘Mansiyon’, Antalya Festivali ‘En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu’ (Rıza Akın), ‘En İyi Görüntü Yönetmeni’ (Ercan Özkan) bulunuyor... Film 09 Eylül’de vizyona giriyor.

Filmin fragmanı:

Konu:

Hastalığından dolayı yakında öleceğini bilen Hamdi Tarlabaşı’nda perukçuluk yapmaktadır. Ölmeden önce yapmak istediği, ama gerçekleşemeyeceğinden de neredeyse emin olduğu yegane şey televizyonlarda gördüğü cenneti andıran Brezilya’ya gitmektir. Dükkanının penceresinden sigara içerek karşı kaldırımda dikilen peruklu bir fahişeyi izleyerek geçirdiği kalan günlerinden birinde içeri uzun,güzel saçlarını satmak üzere bir kadın girer. O günden sonra tuhaf bir takıntının esiri olan Hamdi gittiği her yerde kadını izlemeye başlar. Bu huzursuz takip, saç telleriyle birbilerine bağlanan üç hayatı hiç umulmadık bir şekilde bir araya getirecektir…

Şu anda 3 sinemada oynayan filmin Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde Altın Lale ödülünü aldığını da unutmadan söyleyeyim.

Yapım: Zuzi Film

Yönetmen: Tayfun Pirselimoğlu

Görüntü Yönetmeni: Ercan Özkan

Sanat Yönetmeni: Natali Yeres

Yapımcı: Veysal İpek

Oyuncular: Ayberk Pekcan, Nazan Kesal, Rıza Akın

Dağıtım: Tiglon